strona główna > uczelnia > gazeta AMG > archiwum gazety AMG


ASCII Część 2 GAZETY >>

Spis treści - część 1

Redakcja


Odnowienie dyplomów lekarskich absolwentów z roku 1950

Wiosną 2000 roku mija 50 lat od udzielenia absolutorium pierwszym studentom Wydziału Lekarskiego naszej Uczelni, którzy studia rozpoczynali jesienią 1945 roku w Akademii Lekarskiej w Gdańsku. W związku z tym władze Akademii Medycznej w Gdańsku, w porozumieniu z grupą absolwentów sprzed półwiecza, zamierzają zorganizować ceremonię "odnowienia dyplomów lekarskich". Rozpoczęto działania zmierzające do zaproszenia na tę uroczystość absolwentów Wydziału Lekarskiego w Gdańsku z roku 1950.
Zainteresowanych prosimy o kontakt z Dziekanatem Wydziału Lekarskiego AMG, ul. M.
Skłodowskiej-Curie 3a, 80-210 Gdańsk.

do gory

Zdaniem Rektora

Corocznie w AMG organizuje się dziesiątki konferencji naukowych i naukowo- szkoleniowych. Odbywają się one zarówno w pomieszczeniach Uczelni, jak i w innych punktach Trójmiasta oraz w sąsiadujących miejscowościach turystycznych. Organizatorami są najczęściej towarzystwa naukowe, poszczególne zakłady lub kliniki lub też firmy farmaceutyczne. Wiele z tych konferencji ma bardzo poważną rangę międzynarodową i w znaczący sposób przyczynia się do promocji Uczelni. Niestety, informacja o planowanych konferencjach jest wysoce niedostateczna i rozproszona, co pociąga niejednokrotnie za sobą kolizje terminów i wykorzystania sal. Musimy nauczyć się lepiej wykorzystywać Internet i dlatego najwłaściwszym miejscem gromadzenia i udostępniania takiej informacji wydaje się być witryna AMG (http://www.amg.gda.pl). Dobrym obyczajem jest także informowanie o tym rektora. Dlatego zwracam się z apelem o przekazywanie do sekretariatu rektora (pisemnie, a także pocztą elektroniczną pod adresem: rektor@amg.gda.pl), możliwie z jak największym wyprzedzeniem informacji o planowanych konferencjach organizowanych z udziałem pracowników naukowo-dydaktycznych AMG. Informacja powinna zawierać: pełną nazwę konferencji, czas i miejsce oraz kontakt (telefon, fax, e-mail) z osobą, która mogłaby udzielić bardziej szczegółowych informacji.

prof. Wiesław Makarewicz Rektor

do gory

Zmarł prof. dr hab. med. Czesław BARAN

W dniu 2 lutego 2000 r. zmarł

prof. dr hab. med. Czesław BARAN
profesor zwyczajny Akademii Medycznej w Gdańsku

Wybitny specjalista w dziedzinie organizacji ochrony zdrowia i zasłużony nauczyciel akademicki. Wychowanek naszej Uczelni, z którą związał całe zawodowe życie. Prorektor ds. klinicznych w latach 1987-1990 i 1996-1999. Organizator i wieloletni kierownik Zakładu Zdrowia Publicznego i Medycyny Społecznej oraz dyrektor Instytutu Medycyny Społecznej Akademii Medycznej w Gdańsku. Wieloletni dyrektor administracyjny naszej Uczelni. Swoim bogatym dorobkiem naukowym wniósł trwałe wartości do polskiej medycyny w dziedzinie organizacji ochrony zdrowia. Był wyróżniony wieloma odznaczeniami państwowymi, resortowymi, regionalnymi oraz licznymi nagrodami.
Społeczność akademicka z wielkim żalem żegna wybitnego nauczyciela akademickiego, lekarza, organizatora, wychowawcę i przyjaciela. Pozostanie w naszej pamięci jako człowiek wielkiego serca, który całe swoje pracowite życie poświęcił naszej Alma Mater.

do gory

Prof. Adam Bilikiewicz wybrany do Centralnej Komisji ds. Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych

Prof. Adam Bilikiewicz został wybrany do Centralnej Komisji ds. Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych na kadencję 2000-2002. Profesor jest jedynym przedstawicielem naszej Uczelni w Sekcji Medycznej CK.

do gory

Gratulacje dla prof. dr hab. farm. Piotra Szefera

Pan prof. dr hab. farm. Piotr Szefer
Dziekan Wydziału Farmaceutycznego
Akademii Medycznej w Gdańsku

W imieniu Senatu, całej Społeczności naszej Uczelni i moim własnym proszę przyjąć najserdeczniejsze gratulacje z okazji nadania tytułu profesora nauk farmaceutycznych oraz życzenia dalszej owocnej pracy i pomyślności w życiu osobistym.
Z poważaniem
Rektor
prof. Wiesław Makarewicz

do gory

Koncert Chóru AMG

31 stycznia 2000 r. w Auli Starej Anatomii (Al. Zwycięstwa 41/42) odbył się noworoczny koncert kolęd w wykonaniu Chóru AMG im. Tadeusza Tylewskiego. Chór zaprezentował 14 kolęd, w tym kolędy polskie, francuskie i angielskie. Koncert był jednocześnie okazją do wręczenia Medalu Pamiątkowego AMG przyznanego przez rektora, prof. Wiesława Makarewicza dr Halinie Pawlik z podziękowaniem za długoletnią opiekę nad Chórem AMG.

do gory

Spotkanie władz AMG z Okręgową Izbą Lekarską

Dnia 21 stycznia br. w gmachu rektoratu Akademii Medycznej w Gdańsku odbyło się spotkanie władz AMG z przedstawicielami Okręgowej Izby Lekarskiej w Gdańsku. Było to pierwsze tego typu spotkanie, w trakcie którego obie strony wyraziły wolę uściślenia współpracy. Przewodnicząca OIL w Gdańsku dr Barbara Sarankiewicz-Konopka podkreśliła, że autorytet naszej Uczelni może znacząco wspomóc dalsze działania Izby. W czasie spotkania poruszono następujące problemy:
  1. Kształcenie lekarzy a zapotrzebowanie rynku pracy
  2. Wizerunek lekarzy w mediach
  3. Szkolenia podyplomowe
  4. Uczelnia a Kasa Chorych
  5. Konkursy na ordynatorów.
Na zakończenie zapadły następujące ustalenia:
  1. Konieczne jest dokonanie gruntownej analizy rynku pracy. Analiza rynku pracy powinna posłużyć do opracowania strategii dalszej polityki rekrutacyjnej Uczelni. Przewodnicząca OIL w Gdańsku dr B. Sarankiewicz-Konopka wyraziła troskę o bezrobotnych absolwentów i zapewniła, że zorientuje się w możliwościach sfinansowania fachowej analizy rynku pracy dla lekarzy. Odnośnie finansowania badania rynku Uczelnia zaproponowała starania o wyasygnowanie na ten cel części funduszy, przeznaczonych na strategię rozwoju regionu. Dr B. Sarankiewicz-Konopka zaproponowała, aby OIL i AMG wspólnie wystąpiły o przeprowadzenie analizy rynku pracy. Prorektor prof. Andrzej Rynkiewicz przedstawił politykę rekrutacyjną naszej Uczelni i podkreślił, że w celu zapobieżenia potencjalnym stratom z tytułu projektowanego przez MEN limitowania przyjęć Uczelnia stara się znaleźć nowe kierunki edukacyjne, m.in. w tym celu AMG wprowadzi studia wieczorowe w roku akademickim 2000/2001.
  2. W celu poprawienia wizerunku lekarzy w mediach środowisko lekarskie powinno stworzyć własne lobby polityczno-medialne. Rozsądny lobbing to docieranie środowiska lekarskiego do polityków, a także kreowanie pozytywnego wizerunku w mediach poprzez przemyślaną strategię public relation, której polityką powinni zająć się profesjonalni menedżerowie. Postanowiono zorganizować konferencję prasową, na której zaprezentowane zostanie stanowisko władz Uczelni i OIL wobec kampanii w mediach skierowanej przeciwko lekarzom.
  3. Przewodnicząca OIL zaproponowała powołanie wspólnej komisji kwalifikacyjnej, której zadaniem byłoby tworzenie jednolitej listy lekarzy-stażystów, przedstawianej dyrektorom Samodzielnych Publicznych Szpitali Klinicznych. W ten sposób nasza Uczelnia mogłaby mieć wpływ na dobór stażystów i promocję swoich najzdolniejszych absolwentów.
  4. Przedstawiciele OIL wyrazili zaniepokojenie informacjami o braku miejsc specjalizacyjnych w województwie pomorskim. AMG i OIL podjęły decyzję o wspólnym wystosowaniu pisma do minister zdrowia Franciszki Cegielskiej z zapytaniem o kryteria przydziału miejsc specjalizacyjnych w naszym województwie.
  5. Przedstawiciele OIL zwrócili się do władz Uczelni z zapytaniem o źródła finansowania szkolenia doktorantów-cudzoziemców i wyrazili troskę o miejsca stażowe dla naszych lekarzy. W odpowiedzi rektor prof. Wiesław Makarewicz podkreślił, że na studia doktoranckie wybierani są kandydaci najlepsi, niezależnie od narodowości, a pieniądze na prowadzone przez nich badania pochodzą z Komitetu Badań Naukowych. Jednocześnie rektor wyraził opinię, że potrzebna jest ścisła konsultacja pomiędzy OIL a naszą Uczelnią w sprawie przyjmowania cudzoziemców na staże podyplomowe i studia doktoranckie. Zdaniem OIL powinien powstać wspólny regulamin studiów doktoranckich.
  6. Prorektor prof. Stanisław Mazurkiewicz poruszył problem konkursów ordynatorskich. W celu uniknięcia układów koleżeńskich skład komisji konkursowych powinien być zróżnicowany: powinni w nich zasiadać również przedstawiciele Uczelni i ośrodków satelitarnych.
  7. Dyrektor administracyjny AMG dr Sławomir Bautembach zapoznał przedstawicieli OIL z problemami zachodzącymi w relacjach uczelni medycznych i szpitali klinicznych oraz z propozycjami Ministerstwa Zdrowia w sprawie rozwiązania istniejącej trudnej sytuacji ekonomiczno-prawnej. Na zakończenie spotkania dr S. Bautembach zasygnalizował problem limitowania świadczeń zdrowotnych przez Kasy Chorych. Uczestnicy spotkania zgodzili się, że jest to postępowanie niezgodne z prawem.
Na podstawie protokołu
mgr Grażyna Sadowska

do gory

AMG i OIL do Ministerstwa


7.02.2000 r.
Ministerstwo Zdrowia i Opieki Społecznej
Departament Nauki i Kształcenia

Uprzejmie informujemy, że dnia 21.01.2000 r. w siedzibie rektoratu Akademii Medycznej w Gdańsku odbyło się wspólne posiedzenie władz Uczelni i przedstawicieli Okręgowej Izby Lekarskiej w Gdańsku, na którym omawiano sprawy związane ze specjalizacją lekarzy.
W związku z informacją na temat ilości miejsc specjalizacyjnych dla lekarzy województwa pomorskiego przyznanych w postępowaniu kwalifikacyjnym w terminie 1.06.2000-15.07.2000 do władz Akademii Medycznej w Gdańsku i do Okręgowej Izby Lekarskiej w Gdańsku wpływają liczne pisma lekarzy zaniepokojonych tym stanem rzeczy.
Zwracamy uwagę na fakt dobrze wiadomy MZiOS, że lekarz ma ustawowy obowiązek ustawicznego kształcenia. Jedną z form jest specjalizacja. Ministerstwo winno być zainteresowane stosowną liczbą dobrze wykształconych lekarzy, bo tylko tacy mogą być przydatni w reformowanym systemie ochrony zdrowia. Tymczasem, w stosunku do ilości lekarzy absolwentów, liczba miejsc specjalizacyjnych jest znikoma. Biorąc pod uwagę politykę ministerstwa, propagującą kształcenie lekarzy rodzinnych, dziwi niewielka liczba miejsc specjalizacyjnych również z tej dziedziny.
Zupełnie niezrozumiała wydaje się sytuacja lekarzy zatrudnionych w Klinikach AMG, Zakładach Teoretycznych (np. Farmakoterapii), oddziałach szpitalnych oraz będących słuchaczami Dziennych Studiów Doktoranckich AMG.
Lekarze ci mają zgodę i poparcie swoich pracodawców, pracują zgodnie z § 6 rozp. MZiOS z dnia 25.03.1999 r. w placówkach, które uzyskały prawo prowadzenia specjalizacji i ich kształcenie nie wymaga dodatkowych środków finansowych z budżetu ministerstwa. Dlaczego wobec tego nie mogą się specjalizować? Rozumiemy konieczność stosowania się do przepisów, ale wydaje nam się, że prawo nie powinno być sprzeczne ze zdrowym rozsądkiem.
Prosimy o wyjaśnienie:
- czy są opracowane zasady przyznawania miejsc specjalizacyjnych. Jeżeli tak, to kto je opracował?
- gdzie są opublikowane?
- co bierze pod uwagę ministerstwo, przydzielając określoną ilość miejsc specjalizacyjnych w poszczególnych województwach?
- czy opinia konsultantów krajowych (regionalnych) jest brana pod uwagę?

Przewodnicząca Okręgowej Izby Lekarskiej
dr n. med. Barbara Sarankiewicz-Konopka
Prorektor ds. dydaktyki
prof. Andrzej Rynkiewicz

W spotkaniu 21 stycznia br. ze strony Okręgowej Izby Lekarskiej uczestniczyli: dr n. med. Barbara Sarankiewicz-Konopka, przewodnicząca OIL w Gdańsku; dr n. med. Rafał Ciepłuch, zastępca sekretarza OIL w Gdańsku; lek. Tomasz Skweres, przewodniczący Komisji ds. Rejestracji OIL w Gdańsku; lek. stom. Halina Porębska, przewodnicząca Komisji Legislacyjnej OIL w Gdańsku.

do gory

Warsztaty dydaktyczne "Od nauczania do uczenia się", AMG, 13-16 kwietnia 2000

Non schola sed vitae discimus

Kończące się stulecie, a zwłaszcza jego druga połowa, przyniosły ogromne przyspieszenie rozwoju wielu nauk. Wielki postęp dokonał się i wciąż dokonuje także w naukach biomedycznych i, mówiąc ogólniej, przyrodniczych.
Postęp naukowy i związany z nim ściśle wzrost wiedzy biomedycznej przekładają się w sposób oczywisty na wymagania stawiane przyszłym lekarzom, farmaceutom i biotechnologom. Zmienia się zakres i stopień szczegółowości programów nauczania medycyny, nauk biomedycznych i farmaceutycznych. Wobec tego nieustannego wzrostu wiedzy i informacji wiele uczelni podejmuje próby modernizacji swych programów i metod nauczania tak, aby zapewnić możliwie najwyższą efektywność prowadzonej dydaktyki i jak najlepiej przygotować swych absolwentów do zadań czekających ich w późniejszej, codziennej pracy.
Elementem wspólnym modernizacji programów i metod nauczania medycyny w wielu uniwersytetach europejskich jest przechodzenie ku modelowi opartemu na nauczaniu problemowym. Podstawę stanowi w nim indywidualna i zespołowa praca własna studentów pod opieką nauczyciela akademickiego pełniącego rolę przewodnika i konsultanta.
Korzystając z dobrze rozwijającej się współpracy naszej Uczelni z wieloma uniwersytetami europejskimi oraz mając na względzie potrzeby jej rozwoju edukacyjnego rektor prof. Wiesław Makarewicz wystąpił z inicjatywą zorganizowania w AMG warsztatów poświęconych modernizacji programów nauczania medycyny ze szczególnym uwzględnieniem roli nauczania problemowego lub zintegrowanego. Swoje doświadczenia w tej dziedzinie zaprezentują goście z wybranych uczelni partnerskich, z którymi AMG współpracuje w ramach Programu SOCRATES/ERASMUS. Koordynatorem organizacji warsztatów został dr Jacek Kaczmarek, koordynator uczelniany Programu SOCRATES/ERASMUS
i Współpracy Zagranicznej AMG.
Warsztaty odbędą się w dniach 14 i 15 kwietnia 2000 r. Sesje, zaplanowane na cały dzień w piątek 14.04 i od rana do wczesnego popołudnia w sobotę 15.04, odbywać się będą w sali wykładowej "C" im. Prof. Włodzimierza Mozołowskiego w gmachu Zakładów Teoretycznych AMG przy ul. Dębinki 1. Szczegółowy program warsztatów zostanie opublikowany w kwietniowym numerze Gazety AMG. Spodziewany jest udział w warsztatach gości z zagranicy, m. in.:
    prof. Leo Bossaert - University of Antwerp, Belgia
    prof. Marek Dominiczak - University of Glasgow, Szkocja
    dr Kaija Hartiala - University of Turku, Finlandia
    prof. Bernd Jastorff - University of Bremen, Niemcy
    prof. Iain W. Percy-Robb - University of Glasgow, Szkocja
    prof. Ilkka Välimäki - University of Turku, Finlandia
Językiem roboczym podczas sesji będzie język angielski.
Do udziału w warsztatach zaproszeni zostali również przedstawiciele uczelni medycznych w Polsce, szczególnie zaangażowani w proces medycznego kształcenia przeddyplomowego.
Na realizację tego pomysłu AMG uzyskała wsparcie finansowe Fundacji im. Stefana Batorego, przy czym warto wspomnieć, iż nasz wniosek był jednym z 8 zaakceptowanych spośród 52 zgłoszonych do rozpatrzenia w kategorii działań akademickich mających na celu poprawę jakości nauczania.
Warsztaty mają szansę stać się przyczynkiem do szerszej wewnątrzuczelnianej debaty na temat metod i jakości kształcenia w AMG oraz punktem wyjścia dla pozytywnych zmian w tej dziedzinie. Dlatego już dziś w imieniu JM Rektora AMG i swoim własnym serdecznie zapraszam nauczycieli akademickich do wzięcia udziału w kwietniowych warsztatach dydaktycznych.

dr Jacek Kaczmarek
koordynator uczelniany
Programu SOCRATES/ERASMUS
i Współpracy Zagranicznej AMG

do gory

Studia w ramach programu SOCRATES/ERASMUS


Uwaga studenci AMG!!!
Uczelniany koordynator programu SOCRATES/ERASMUS i Dział Współpracy z Zagranicą zapraszają studentów studiów dziennych i Studium Doktoranckiego: Wydziału Lekarskiego (WL), Wydziału Farmaceutycznego (WF) i Międzyuczelnianego Wydziału Biotechnologii (MWB) Akademii Medycznej w Gdańsku do zgłaszania swoich kandydatur na wyjazdy w celu odbycia części studiów za granicą w roku akademickim 2000/2001 w ramach wymiany studenckiej w Programie SOCRATES/ERASMUS.
Akademia Medyczna w Gdańsku podpisała obustronne porozumienia dotyczące wymiany studentów w roku akademickim 2000/2001 z następującymi uczelniami zachodnimi (tabelka poniżej).
Kryteria kwalifikacji :
- ukończony II rok studiów dziennych
- dobre wyniki w nauce
- znajomość języków obcych (preferowane: angielski, niemiecki, francuski, włoski, hiszpański)
- aktywna działalność w Studenckim Towarzystwie Naukowym i Student Peer Program (SPP)
- znajomość historii AMG, Gdańska, regionu i współczesnego życia kulturalnego Trójmiasta.

Zainteresowanych studentów zapraszamy do Działu Współpracy z Zagranicą AMG (Rektorat, wejście obok Dziekanatu Wydziału Lekarskiego) w terminie do dnia 31 marca 2000 roku.

NrUniwersytet partnerskiWydziałPoziom studiów
U/P/D
Liczba studentów i miesięcy
1. University of Antwerp (UIA) Belgia WL U 2 studentów, każdy na 10 miesięcy
2.Katholieke Universiteit Leuven BelgiaWL D1 student na 3 miesiące
3.University of Leipzig, NiemcyWL U2 studentów, każdy na 9 miesięcy
4.Heinrich Heine Universität Düsseldorf, NiemcyWL U2 studentów, każdy na 12 miesięcy
5.Georg-August-University Göttingen, NiemcyWLU/D2 studentów, każdy na 12 miesięcy
6.Universitat Lleida, HiszpaniaWLU2 studentów, każdy na 6 miesięcy
7.Universidade De Santiago De Compostela, HiszpaniaWLD2 studentów, każdy na 9 miesięcy
8.Universidad de Alcala De Henares, HiszpaniaWLU/D1 student na 9 miesięcy
9.University of Turku, FinlandiaWLU/D3 studentów, każdy na 5 miesięcy
10.Universite Claude Bernard I Lyon, FrancjaWLU/D1 student na 9 miesięcy
11.University of Perugia, WłochyWLU2 studentów, każdy na 10 miesięcy
12.University of Milan, WłochyWLU1 student na 6 miesięcy
13.Onze Lieve Vouwe Gasthuis (OLVG), HolandiaWLU/D2 studentów, każdy na 6 miesięcy
14.Lund University, SwedenWLD2 studentów, każdy na 6 miesięcy
15.Ernst-Moritz-Arndt Universität Greifswald, NiemcyWFU2 studentów, każdy na 6 miesięcy
16.Universite Claude Bernard I Lyon, FrancjaWFU/D1 student na 9 miesięcy
17.University of Perugia, WłochyWFU/D2 studentów, każdy na 6 miesięcy
18.Technische Universiteit Eindhoven, HolandiaWFP/D1 student na 6 miesięcy
19.Universität Bremen, NiemcyMWBU/P2 studentów, każdy na 6 miesięcy
20.Fachhochschule für Technik Mannheim, NiemcyMWBU/P1 student na 6 miesięcy
21.Martin-Luther-Universität Halle-Wittenberg, NiemcyMWBU/P2 studentów, każdy na 6 miesięcy
22.University of Perugia, WłochyMWBU/P1 student na 6 miesięcy
23.University of Glasgow SzkocjaMWBP2 studentów, każdy na 3 miesiące
24.University of Bradford Wielka BrytaniaMWBU/P2 studentów, każdy na 6 miesięcy
(U - undergraduate; P - postgraduate; D - doctoral)

do gory

Zarządzenie Nr 18/99 Rektora AM w Gdańsku z dnia 1 grudnia 1999 r. w sprawie powołania Niezależnej Komisji Bioetycznej ds. Badań Naukowych przy Akademii Medycznej w Gdańsku

  1. Zgodnie z art. 29 ust. 3 ustawy o zawodzie lekarza (Dz. U. Nr 28, poz. 152 z 1997 r.) oraz rozporządzeniem ministra zdrowia i opieki społecznej z dnia 11 maja 1999 r. w sprawie szczegółowych zasad powoływania i finansowania oraz trybu działania komisji bioetycznych (Dz. U. Nr 47, poz. 480) powołuję Niezależną Komisję Bioetyczną ds. Badań Naukowych przy Akademii Medycznej w Gdańsku na kadencję 1999- 2002 w następującym składzie:
        1. prof. Anna Balcerska
        2. prof. Eugenia Częstochowska
        3. prof. Andrzej Kopacz
        4. prof. Zbigniew Korolkiewicz
        5. prof. Stefan Raszeja
        6. prof. Bolesław Rutkowski
        7. prof. Janina Suchorzewska
        8. prof. Andrzej Szutowicz
        9. prof. Krystyna de Walden-Gałuszko
        10. prof. Edward Witek
        11. prof. Marian Cieślak, prawnik z UG
        12. przedstawiciel Okręgowej Rady Lekarskiej
        13. przedstawiciel Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych
        14. przedstawiciel Okręgowej Izby Aptekarskiej
        15. przedstawiciel Kurii Biskupiej (duchowny)
        Sekretarz: Irena Mężykowska, Dział Organizacji i Zarządzania.
    Ukonstytuowanie Komisji nastąpi na pierwszym zebraniu. Komisja wybiera ze swego składu Prezydium Komisji w składzie: przewodniczący Komisji będący lekarzem oraz zastępca przewodniczącego Komisji nie będący lekarzem.
    Zadaniem Komisji jest dokonanie oceny etycznej planowanych do przeprowadzenia eksperymentów medycznych oraz sprawowanie nadzoru nad wdrażaniem nowych leków testowanych na ludziach.
  2. Wprowadzam w życie Regulamin Niezależnej Komisji Bioetycznej ds. Badań Naukowych przy Akademii Medycznej w Gdańsku, stanowiący załącznik do niniejszego Zarządzenia.
  3. Wszystkie jednostki organizacyjne Akademii Medycznej, które zamierzają prowadzić eksperymenty medyczne oraz badania nad wdrożeniem nowych leków zobowiązane są wystąpić do Komisji o wydanie opinii na temat planowanych badań składając wniosek, zawierający pełną dokumentację wymienioną w §§ 4 ust. 1 - 4 rozporządzenia, o którym mowa w ust. 1 niniejszego Zarządzenia.
  4. Po uzyskaniu pozytywnej opinii Komisji i uzyskaniu zgody prorektora ds. nauki, prace badawcze podlegają zarejestrowaniu w Dziale Nauki, w celu zawarcia umowy na prowadzenie badań.
  5. Za rozpatrzenie wniosku (całości dokumentów) i wydanie opinii Komisja pobiera opłatę w wysokości 4.000 zł i 500 zł za każdą zgłoszoną poprawkę do programu badań już uprzednio zaakceptowanego przez Komisję - na podstawie wystawionego rachunku - z wyłączeniem eksperymentów medycznych związanych z pracami na stopnie naukowe oraz finansowanych lub dofinansowywanych przez Komitet Badań Naukowych (granty, prace statutowe i prace własne).
Zarządzenie wchodzi w życie z dniem podpisania
Rektor
prof. Wiesław Makarewicz

Regulamin Niezależnej Komisji Bioetycznej ds. Badań Naukowych przy AMG
  1. Niezależna Komisja Bioetyczna ds. Badań Naukowych przy AMG, zwana dalej Komisją działa na podstawie:
    1. Ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodzie lekarza (Dz. U. z 1997 r. Nr 28, poz. 152 i Nr 88, poz. 554 oraz z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 162, poz.1115),
    2. rozporządzenia ministra zdrowia i opieki społecznej z dnia 11 maja 1999 r. w sprawie szczegółowych zasad powoływania i finansowania oraz trybu działania komisji bioetycznych (Dz. U. Nr 47, poz. 480) oraz
    3. niniejszego Regulaminu wprowadzonego Zarządzeniem nr 18/99 Rektora AMG z dnia 1 grudnia 1999 r.
  2. Kadencja Komisji wynosi 3 lata. Jej członkowie pełnią swoje obowiązki do czasu powołania nowej Komisji.
  3. Komisja składa się z 15 członków. Z tego:
    1. - 14 członków powołuje rektor spośród osób o wysokich kwalifikacjach moralnych i specjalistycznych oraz co najmniej 10-letnim stażu pracy w danym zawodzie, w tym zaś:
      - 10 lekarzy - specjalistów, pracowników AMG, oraz
      - spoza AMG po jednym przedstawicielu następujących zawodów: prawnik, duchowny, farmaceuta, pielęgniarka,
    2. w skład Komisji wchodzi również przedstawiciel Okręgowej Rady Lekarskiej (art. 29 ust. 4 ustawy o zawodzie lekarza),
    3. Rektor AMG może odwołać powołanego przez siebie członka Komisji na jego wniosek, albo członka nie uczestniczącego w pracach Komisji - na wniosek jej przewodniczącego.
    1. Komisja na pierwszym zebraniu Prezydium ze swego składu wybiera przewodniczącego Komisji, lekarza oraz zastępcę przewodniczącego Komisji, nie będącego lekarzem.
    2. W razie doraźnej potrzeby przewodniczący może powierzyć wykonanie określonych czynności z zakresu swej kompetencji innemu członkowi Komisji z grupy lekarzy.
  4. Obsługę administracyjno-biurową Komisji sprawuje sekretarz Komisji, który uczestniczy także w posiedzeniach Komisji i jej Prezydium.
  5. Prezydium organizuje pracę Komisji i załatwia sprawy nie wymagające uchwały Komisji. Przewodniczący przedstawia na najbliższym zebraniu Komisji podjęte przez Prezydium decyzje w celu ich przyjęcia do wiadomości albo zmiany.
  6. Komisja rozpatruje wnioski jednostek organizacyjnych Akademii Medycznej w Gdańsku, albo jej pracowników, o wydanie opinii w sprawie planowanych eksperymentów medycznych, których przedmiotem jest człowiek, a które mogą mieć na celu bądź osiągnięcie bezpośredniej korzyści dla osoby leczonej (eksperyment leczniczy), bądź tylko rozszerzenie wiedzy medycznej (eksperyment badawczy).
    1. Jednostka badawcza planująca przeprowadzenie eksperymentu medycznego (wnioskodawca) składa do Komisji, w celu uzyskania jej opinii, wniosek zawierający pełną dokumentację wymienioną w §§ 4 ust. 1 - 4 rozporządzenia, o którym mowa w ust. 1 niniejszego Regulaminu.
    2. Dokumentację niekompletną Komisja zwraca wnioskodawcy w celu jej uzupełnienia.
    3. Pełna dokumentacja powinna wpłynąć najpóźniej 10 dni przed planowanym posiedzeniem Komisji, w celu zapoznania się z nią członka Komisji, wyznaczonego przez Prezydium, w miarę możliwości z grona specjalistów z danej dziedziny i przygotowania projektu opinii. Komisja może powołać innych ekspertów (spoza Komisji) do przygotowania projektu opinii.
    4. Komisja może wyrazić stanowisko co do uzupełnienia projektu planowanego eksperymentu przez dodatkowe warunki jego przeprowadzenia.
  7. Posiedzenie Komisji zwołuje przewodniczący, zawiadamiając o proponowanym porządku dziennym członków Komisji oraz wnioskodawcę, który ma prawo wziąć udział osobiście albo za pośrednictwem upoważnionej przez siebie osoby w rozpoznaniu swego wniosku.
    1. Przy rozpatrywaniu wniosków Komisja kieruje się ogólnymi zasadami etycznymi w badaniach naukowych biologicznych i medycznych oraz zgodnością z przepisami prawa, a zwłaszcza z powołanymi w ust. 1 niniejszego Regulaminu: ustawą o zawodzie lekarza i rozporządzeniem w tej materii ministra zdrowia i opieki społecznej. Komisja uwzględnia szczególnie zasady zawarte w Kodeksie Etyki Lekarskiej i w akcie Good Clinical Practice (GCP).
    2. Komisja w szczególności bierze pod uwagę, czy spodziewane po planowanym eksperymencie medycznym korzyści lecznicze lub poznawcze i przewidywane ich osiągnięcia oraz celowość i proponowany sposób przeprowadzenia eksperymentu są zasadne w świetle aktualnego stanu wiedzy i zgodne z zasadami etyki lekarskiej.
    3. Rozważając dopuszczalność planowanego eksperymentu badawczego Komisja ocenia, czy nie łączy się on z ryzykiem dla osoby lub osób w nim uczestniczących, zwłaszcza z ryzykiem nieproporcjonalnym do spodziewanych korzyści.
    1. Postępowanie w sprawie wyrażenia opinii jest poufne, objęte tajemnicą służbową.
    2. Uchwały wyrażające opinię o projekcie eksperymentu zapadają większością głosów, przy udziale ponad połowy składu Komisji, w tym przewodniczącego lub jego zastępcy oraz co najmniej dwóch jej członków nie będących lekarzami. Przedmiotem głosowania jest przyjęcie albo odrzucenie opinii.
    3. Komisja ustala rodzaj spraw, które wymagają głosowania tajnego. Poza tym przewodniczący zarządza głosowanie tajne na wniosek któregokolwiek z członków Komisji.
  8. Posiedzenia Komisji odbywają się nie rzadziej niż co 2 miesiące, z wyłączeniem okresu letnich wakacji.
  9. Komisja wydaje opinie nie później niż 3 miesiące od dnia otrzymania kompletnej dokumentacji projektu badań.
  10. Dopuszcza się wydawanie opinii przez Prezydium w trybie przyśpieszonym (poza posiedzeniem Komisji) w sprawach dotyczących nieznacznych zmian trwającego już badania, które uzyskało pozytywną opinię Komisji. Ze zmianami tymi należy zapoznać Komisję na najbliższym posiedzeniu i uzyskać jej zgodę.
  11. Odwołanie od uchwały wyrażającej opinię wnosi się do Odwoławczej Komisji Bioetycznej, za pośrednictwem Komisji Bioetycznej, która podjęła uchwałę - w terminie 14 dni od jej doręczenia wnioskodawcy.
  12. Komisja ma prawo żądać wglądu w tok prowadzonych badań celem stwierdzenia zgodności stosowanej procedury badawczej z tą, która została zatwierdzona przez Komisję.
  13. Przeprowadzający eksperyment jest zobowiązany do bezzwłocznego zgłaszania Komisji wszelkich zmian i odchyleń w stosunku do zatwierdzonego protokółu badań oraz informacji o poważnych działaniach niepożądanych, występujących w trakcie badania, które są zarówno ciężkie, jak i nieoczekiwane.
  14. Komisja - po zapoznaniu się ze zgłoszonymi przypadkami wystąpienia działań ubocznych, związanych z prowadzonym badaniem - może polecić wstrzymanie badania do czasu wprowadzenia zmian, które zapewnią bezpieczeństwo osobom biorącym udział w badaniu.
  15. Po zakończeniu badania przeprowadzający eksperyment ma obowiązek zawiadomić Komisję o tym fakcie.
  16. Za rozpatrzenie wniosku i wydanie opinii Komisja pobiera opłatę na podstawie wystawionego rachunku dla zleceniodawcy eksperymentu medycznego. Opłatę należy wnieść przed podjęciem decyzji wyrażającej opinię. Wysokość opłaty będzie corocznie aktualizowana.
  17. Z opłat wnoszonych przez podmioty zamierzające przeprowadzić eksperyment medyczny, zgromadzonych na koncie Akademii Medycznej, pokrywane są koszty działalności Komisji związane z należnościami dla członków Komisji za udział w posiedzeniu oraz przygotowanie projektów opinii (ekspertyz), a także z tytułu prac administracyjno-biurowych i inne koszty bezpośrednio związane z działalnością Komisji.
  18. Komisja gromadzi całą dokumentację (przepisy, protokoły z posiedzeń, listy obecności, rejestry zgłoszonych badań, korespondencję).
  19. Dokumentację dotyczącą przeprowadzonego eksperymentu zaopiniowanego przez Komisję przechowuje się przez okres 3 lat od czasu zakończenia badania.
Rektor
prof. Wiesław Makarewicz

Niezależna Komisja Bioetyczna ds. Badań Naukowych przy AMG

Zarządzeniem Rektora Nr 18/99 z dnia 1.12.1999 r. została powołana Niezależna Komisja Bioetyczna ds. Badań Naukowych przy AMG.
Ukonstytuowanie nowo powołanej Komisji nastąpiło na pierwszym posiedzeniu w obecności rektora AMG prof. Wiesława Makarewicza. Skład Komisji:
  1. prof. Stefan Raszeja - przewodniczący
  2. dr farm. Henryk Mionskowski - zastępca przewodni- czącego, przedstawiciel Okręgowej Izby Aptekarskiej w Gdańsku
  3. prof. Anna Balcerska
  4. dr hab. Janusz Balicki, przedstawiciel Kurii Biskupiej w Gdańsku-Oliwie
  5. prof. Marian Cieślak, prawnik z Uniwersytetu Gdańskiego
  6. prof. Eugenia Częstochowska
  7. prof. Andrzej Kopacz
  8. prof. Zbigniew Korolkiewicz
  9. Maria Pusiewicz-Dąbrowska, przedstawiciel Okręgowej Izby Położnych i Pielęgniarek w Gdańsku
  10. prof. Bolesław Rutkowski
  11. prof. Janina Suchorzewska
  12. prof. Andrzej Szutowicz
  13. dr med. Jerzy Umiastowski, przedstawiciel Okręgowej Izby Lekarskiej
  14. prof. Krystyna de Walden-Gałuszko
  15. prof. Edward Witek

do gory

Nowi profesorowie tytularni

Prof. Piotr Szefer

Prof. Piotr Szefer urodził się w 1948 r. w Słupsku. Studia na Wydziale Farmaceutycznym AMG ukończył w 1972 r. i bezpośrednio po uzyskaniu dyplomu rozpoczął pracę zawodową na stanowisku asystenta w Katedrze i Zakładzie Chemii Analitycznej. Po 6. latach uzyskał doktorat, habilitację w 1990 r., a 3 lata później powołany został na stanowisko profesora nadzwyczajnego. W latach 1990-1996 pełnił funkcję prodziekana, a od 1996 r. jest dziekanem Wydziału Farmaceutycznego.
Dorobek publikacyjny prof. Piotra Szefera obejmuje ok. 180 pozycji, w tym ok. 90 oryginalnych prac naukowych. Większość prac twórczych jest opublikowana w prestiżowych czasopismach zagranicznych o zasięgu międzynarodowym, tj. w Mikrochimica Acta, Fresenius Journal of Analytical Chemistry, Applied Geochemistry, Environment International, The Science of the Total Environment, Marine Chemistry, Archives of Environmental Contamination & Toxicology, Marine Pollution Bulletin, Environmental Pollution, Bulletin of Environmental Contamination & Toxicology, Chemical Geology, Environmental Conservation, Journal of Environmental Science & Health A, Zeitschrift für Lebensmittel und Untersuchungen Forschung, Helgoländer Meeresuntersuchungen, Chemosphere. Prace opublikowane w ww. czasopismach charakteryzują się wysokimi współczynnikami impact factor wynoszącymi sumarycznie ca. 50 i są wydane przez takie oficyny wydawnicze jak Elsevier, Pergamon Press, Springer Verlag, Marcel Dekker.
Liczba cytowań wg Science Citation Index wynosi aktualnie ok. 150 (bez autocytowań), a ilość wysłanych do prof. P. Szefera zamówień odbitek publikacji, tzw. request cards będącym miernikiem zainteresowania uprawianą tematyką badawczą przekracza liczbę 1100.
Na uwagę zasługuje udział prof. P. Szefera w Radzie Redakcyjnej prestiżowego czasopisma The Science of the Total Environment, a także zaproszenie go jako guest editor do przygotowania specjalnego tomu czasopisma Applied Geochemistry, poświęconego pracom z zakresu ekoanalityki, ekotoksykologii i geochemii morza.
Dorobek naukowy prof. P. Szefera obejmuje także powyżej 60 komunikatów zaprezentowanych w ramach zagranicznych (Niemcy, Dania, Francja, Norwegia, Anglia, Holandia, Monako i USA), jak również krajowych konferencji, zjazdów, kongresów i posiedzeń towarzystw naukowych oraz ok. 30 publikacji o charakterze szeroko pojętej problematyki zawodowej i popularyzatorskiej.
Na zamówienie poważnej oficyny wydawniczej Elsevier opracowuje prace monograficzne, przy czym ostatnio przygotował na zaproszenie redaktora naczelnego The Science of the Total Environment artykuł wytyczający priorytetowe kierunki naukowo-badawcze w dziedzinie ekoanalityki morskiej pt. Possible priorities for future research in the field of marine environmental pollution.
Prof. P. Szefer był wielokrotnie zapraszany w charakterze visiting professor i research scientist do wygłoszenia wykładów, konsultacji problemów naukowych w instytucjach badawczych Japonii, Jemenu, Finlandii, Niemiec, Hiszpanii, Meksyku, Indii, Brazylii, Danii, Monako i Wielkiej Brytanii. Gościł również w swoim laboratorium wybitnych uczonych i badaczy na stażach długo- i krótkoterminowych z Japonii, Anglii, Indii, Niemiec, Hiszpanii, Danii, Łotwy, Korei Południowej, Szwecji, Monako, Holandii, Litwy, Rosji, Finlandii.
Profesor w swoich badaniach posługuje się współczesnym warsztatem analitycznym korzystając wraz z Zespołem, zwłaszcza w ostatnim czasie jego działalności naukowej, z obcej bazy renomowanych laboratoriów zagranicznych (Niemcy, Dania, Szwecja) wyposażonych w tak unikatową i kosztowną aparaturę pomiarową jak m.in. spektroskopia mas-plazmy sprzężonej indukcyjnie (ICP-MS). Otrzymane dane pomiarowe poddawane są przetwarzaniu chemometrycznemu przy zastosowaniu wielowariancyjnych statystycznych programów komputerowych (ANOVA, FA, PCA, end-member analysis).
Prof. P. Szefer proponuje w swych pracach inne, bardziej racjonalne podejście do oceny warunków ekotoksykologicznych środowiska morskiego i oceanicznego, poprzez pomiar biologicznej odpowiedzi na zmierzony poziom obciążenia antropogenicznego. Takie podejście stanowić będzie podstawę badań wielkoskalowych Wszechoceanu w programie międzynarodowym Global Ocean Observing System, wprowadzanym na początku tego wieku. Zainicjowane przez Profesora badania o zasięgu światowym rzucają nowe światło na możliwości zastosowania przedstawicieli fauny morskiej i oceanicznej jako specyficznych biowskaźników skażeń chemicznych.
Fundusze na cele badawcze prof. P. Szefer zdobywał zarówno z krajowych, jak i zagranicznych projektów badawczych, a zwłaszcza z uczestnictwa w pracach badawczych w ramach grantów międzyresortowych, centralnych projektów badań podstawowych i rozwojowych, dwóch autorskich grantów KBN, międzynarodowych grantów IUCN-WWF, LOICZ, NATO oraz projektu międzynarodowego pod auspicjami UNESCO.
Na podkreślenie zasługuje fakt, iż prof. P. Szefer był laureatem szeregu nagród za działalność naukową, m.in. Sekretarza Wydziału Nauk o Ziemi i Nauk Górniczych PAN, 6 nagród naukowych Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej (w tym za pracę habilitacyjną), nagrody naukowej Ministra Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa oraz kilkunastu indywidualnych nagród Rektora AMG.
Był zapraszany do prac w gremiach eksperckich, współorganizacji poważnych konferencji naukowych o zasięgu międzynarodowym.
Powoływano go na recenzenta artykułów naukowych publikowanych w czasopismach zarówno krajowych, jak i zagranicznych, skryptów, monografii książkowych, rozpraw doktorskich oraz habilitacyjnych (w tym zagranicznych), projektów badawczych zarówno krajowych (KBN), jak i zagranicznych (m.in. Fullbright's projects, Humboldt-Research Award, British-Polish Joint Research Programme, postdoc-scholarschip UQAM-Foundation Montreal).
Na zlecenie różnych instytucji oraz fundacji opracowywał ekspertyzy; m.in. był ekspertem i konsultantem delegacji polskiej ds. kontaktów i koordynacji POROZUMIENIA ASCOBANS (Agreement on the Conservation of Small Cetaceans of the Baltic and North Seas) w ramach Konwencji Bońskiej.
Na uwagę zasługuje także działalność prof. P. Szefera na niwie różnych organizacji i towarzystw naukowych: jest członkiem Komitetu Chemii Analitycznej PAN oraz Komitetu Badań Morza PAN, zasiada również w Zarządzie Oddziału Gdańskiego Polskiego Towarzystwa Toksykologicznego. Ponadto wchodzi w skład Zarządu Oddziału Gdańskiego Polskiego Towarzystwa Chemicznego (wiceprzewodniczący) oraz Prezydium Komitetu Badań Morza PAN; piastuje funkcję przewodniczącego Sekcji Chemii i Biochemii Morza Komitetu Badań Morza PAN. Od początku pracy zawodowej należy do PTFarm. Jest również członkiem zagranicznych towarzystw naukowych: European Cetacean Society oraz European Association for Pharmaceutical Law and Economics (członek korespondent).
Jako nauczyciel akademicki prowadził ze studentami II roku farmacji ćwiczenia i seminaria z analizy ilościowej oraz wykłady z wybranych działów chemii analitycznej. Sprawował opiekę nad ponad 50. pracami magisterskimi na macierzystym Wydziale oraz nadzorował tematykę analityczną i ekotoksykologiczną ponad 20. prac magisterskich realizowanych przez studentów Uniwersytetu Gdańskiego. Jedna z wykonywanych pod jego kierunkiem prac wyróżniona została w ub. r. nagrodą Zarządu Gdańskiego PTChem. Ponadto prof. P. Szefer recenzował ponad 70 prac magisterskich oraz prowadził wykłady w języku angielskim na interdyscyplinarnych studiach inżynieryjnych w cyklu Environmental Protection and Management na Wydziale Chemicznym Politechniki Gdańskiej, a w latach 1991-1997 uczestniczył w pracach zespołu dydaktycznego Uniwersytetu Bałtyckiego z siedzibą w Uppsali.
Odnośnie szkolenia kadry prof. P. Szefer wypromował 2 doktorów (w tym jedna praca doktorska wykonana przez cudzoziemca została wyróżniona przez Radę Wydziału BGiO UG). Aktualnie pod kierunkiem prof. P. Szefera 6 osób wykonuje prace doktorskie.
Bardzo ważny element dorobku zawodowego stanowią osiągnięcia organizacyjne mające na celu wydatne podniesienie poziomu kształcenia studentów farmacji.
Za działalność dydaktyczną i organizacyjną prof. P. Szefer został wyróżniony medalami - Komisji Edukacji Naukowej, 50-lecia Akademii Medycznej w Gdańsku (srebrny), 75-lecia Morskiego Instytutu Rybackiego, 1000-lecia Miasta Gdańska; "Zasłużonemu Akademii Medycznej w Gdańsku" oraz licznymi nagrodami Rektora AM w Gdańsku.
Z zainteresowań pozazawodowych prof. P. Szefer preferuje głównie plastyczne; permanentny brak wolnego czasu uniemożliwia mu obecnie kontynuowanie tego hobby. Niemniej jednak
w wolnych chwilach uprawia sport -
w 1981 r. ukończył Maraton Pokoju w Warszawie. Relaksuje się słuchając muzyki oraz oglądając filmy o tematyce przyrodniczej i geograficznej.

Prof. Janusz Emerich

Prof. Janusz Emerich urodził się we Lwowie w rodzinie inteligenckiej. Studia wyższe odbył w latach 1958-1964 na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Gdańsku. W 1964 r. uzyskał tytuł lekarza medycyny i rozpoczął staż podyplomowy w Akademii Medycznej w Gdańsku. W 1966 r. podjął pracę jako asystent w I Klinice Położnictwa i Ginekologii, gdzie uzyskał I i II stopień specjalizacji, a w 1972 roku stopień naukowy doktora nauk medycznych.
Od 1973 roku pracował na stanowisku adiunkta Kliniki Ginekologii Instytutu Położnictwa i Chorób Kobiecych AM w Gdańsku. W 1975 roku wyjechał na indywidualny kontrakt do Afryki. Przez 5 lat pracował w Centralnym Szpitalu w Jefrenie (Libia) na oddziale położniczo-ginekologicznym. W latach 1977-1980 pełnił funkcję ordynatora oddziału. Po powrocie do kraju kontynuował pracę w Klinice Ginekologii IPG AM w Gdańsku. Praca kliniczna prof. Janusza Emericha od początku była związana z osobą profesora J. Mieszczerskiego, dotyczyła leczenia operacyjnego, głównie chorych na złośliwe nowotwory narządu rodnego.
Działalność i zainteresowania naukowe prof. J. Emericha koncentrowały się na problemach dotyczących ginekologii onkologicznej, leczenia chirurgicznego w zaawansowanych stanach nowotworowych.
Stopień naukowy doktora habilitowanego otrzymał na podstawie rozprawy przedstawiającej wyniki badań i leczenia chorych na raka jajnika, u których zastosował jako pierwszy w Polsce unikalną metodę dootrzewnowej chemioterapii przy zastosowaniu wszczepialnych cewników. Odbył zagraniczne staże naukowe i specjalizacyjne z zakresu operacyjnej ginekologii onkologicznej w Królewskim Instytucie Karolinska w Sztokholmie, w Klinice Radiumhemet w Amsterdamie w Europejskiej Szkole Ginekologii Onkologicznej.
W 1996 został kierownikiem II Kliniki Ginekologii, która jako jedyna klinika ginekologii w Polsce jest rzeczywistym członkiem EORTC, biorąc udział w europejskich programach naukowych z zakresu ginekologii onkologicznej. Kontynuuje wraz z zespołem badania dotyczące głównie leczenia operacyjnego w schorzeniach nowotworowych.
Opublikowany dorobek naukowy prof. J. Emericha stanowi 164 pozycji w tym 71 prac oryginalnych recenzowanych. Był promotorem sześciu zakończonych rozpraw naukowych na stopień doktora nauk medycznych, a opiekuje się dalszymi 9. rozprawami.
Jest członkiem wielu towarzystw naukowych polskich i zagranicznych, gdzie pełni funkcję wiceprzewodniczącego Polskiego Towarzystwa Ginekologów Onkologów, wiceprzewodniczącego Polskiego Towarzystwa Patologii Szyjki Macicy i Kolposkopii. Jest członkiem Zarządu Sekcji Ginekologii Onkologicznej i Gdańskiego Towarzystwa Naukowego.
Prof. Emerich pełni w Uczelni szereg funkcji, między innymi jest członkiem Senackiej Komisji Nauki, Senackiej Komisji ds. Klinicznych, uczelnianej Komisji Studium Doktoranckiego.
Uprawia czynnie narciarstwo zjazdowe, jest instruktorem Polskiego Związku Narciarskiego, w 1999 r. na Europejskich Międzynarodowych Zawodach Narciarskich Ginekologów w Madonna Di Campiglio zajął II miejsce w slalomie gigancie. Jest zapalonym tenisistą, bierze czynny udział w turniejach tenisowych. W zeszłym roku zdobył pierwsze miejsce w grze deblowej na Mistrzostwach Wybrzeża Lekarzy.

do gory

Urlopy wypoczynkowe w roku 2000

W nawiązaniu do pisma JM Rektora z dnia 20.12.1999 r. oraz w związku z licznymi uwagami zgłaszanymi do kierownictwa Uczelni na temat planu urlopów przedstawiamy następujące wyjaśnienia uzasadniające konieczność wprowadzenia zmian w zasadach udzielania urlopów w AMG zgodnie z treścią Działu VII Kodeksu pracy - Urlopy wypoczynkowe (Dz. U. z 1974 r. nr 24, poz. 141) z późn. zm.
Obowiązujące do końca 1999 r. zasady przyznawania urlopów były nieskuteczne i niezgodne z obowiązującym prawem pracy. Powodowały powstawanie dużych zaległości urlopowych. Sporządzone plany urlopowe nie były przestrzegane zarówno przez pracowników, jak i ich bezpośrednich przełożonych. Składane wnioski urlopowe, będące podstawą do udzielania urlopów, w znacznej większości nie pokrywały się z przedkładanymi do Działu Spraw Osobowych planami, a niestety w wielu przypadkach pracownicy w ogóle nie składali wniosków urlopowych. Powodowało to narastanie zaległości urlopowych bez wiedzy na temat uzasadnienia tego stanu rzeczy przez pracodawcę, stawiając go w sytuacji "łamiącego" przepisy Kodeksu pracy.
Łącznie za okres 1997-1999 zaległości urlopowe posiada 389 osób nie będących nauczycielami akademickimi oraz 980 nauczycieli akademickich.
Ponieważ próby uporządkowania sprawy w poprzednim systemie nie dawały rezultatów, władze Uczelni zdecydowały się na jego zasadniczą zmianę.
Zgodnie z obowiązującym prawem, podstawą do udzielenia urlopu przez pracodawcę będzie w 2000 roku przedstawiony przez jednostki organizacyjne plan urlopów na rok bieżący. Na jego podstawie każdy pracownik Uczelni otrzyma z wyprzedzeniem kartę urlopową z Działu Spraw Osobowych na zaplanowany okres urlopu. W tym kontekście przedkładany plan urlopów posiada duże znaczenie i nie stanowi - jak do tej pory bywało - zbędnej biurokracji.
Stanowi on zobowiązanie wiążące pracodawcę i pracownika w zakresie terminu i czasu korzystania z urlopu wypoczynkowego w danym roku kalendarzowym. Podając plan urlopów do wiadomości wszystkich pracowników, pracodawca równocześnie wyraża przez to zgodę na rozpoczęcie przez nich urlopów wypoczynkowych w terminach przez siebie podanych.
Przesunięcia urlopów (co do zasady) mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w przepisach Kodeksu pracy.
Termin rozpoczęcia urlopu wskazany w planie przez pracownika pracodawca może zmienić jedynie wówczas gdy jest to uzasadnione szczególnymi potrzebami pracodawcy oraz jeżeli nieobecność pracownika spowodowałaby poważne zakłócenia w toku pracy (art. 164 §2 Kodeksu pracy).
Pracownik również może wystąpić o przesunięcie terminu urlopu wypoczynkowego wskazanego w planie jedynie z uzasadnionych powodów.
Musi w tym celu złożyć odpowiednio umotywowany wniosek (art. 164 §1 Kodeksu pracy). Za przyczynę uzasadniającą przesunięcie terminu urlopu można uznać np. chorobę członka rodziny lub załatwienie ważnych spraw osobistych.
Chodzi tu o przyczynę, której wystąpienia nie można było przewidzieć w momencie sporządzania planu urlopów.
Jeżeli pracownik nie może rozpocząć urlopu w ustalonym przez siebie terminie z przyczyn usprawiedliwiających nieobecność w pracy w szczególności:
- czasowej niezdolności do pracy wskutek choroby
- odosobnienia w związku z chorobą zakaźną
- powołania na ćwiczenia wojskowe albo na przeszkolenie wojskowe na czas do 3 miesięcy
- urlopu macierzyńskiego
pracodawca jest obowiązany przesunąć urlop na termin późniejszy.
Obowiązek ten spoczywa również na pracodawcy w sytuacji gdy pracownik nie może rozpocząć urlopu z innych przyczyn niż wymienione pod warunkiem, że stanowią one przyczyny usprawiedliwiające nieobecność pracownika w pracy.
W konsekwencji każda przyczyna, która usprawiedliwia nieobecność pracownika w pracy, uniemożliwiająca rozpoczęcie urlopu przez pracownika, uzasadnia przesunięcie terminu rozpoczęcia urlopu wypoczynkowego na okres późniejszy. Koniecznym jest, by przyczyna ta istniała przed rozpoczęciem urlopu wypoczynkowego.
Urlopu niewykorzystanego zgodnie z planem urlopów należy pracownikowi udzielić najpóźniej do końca pierwszego kwartału następnego roku kalendarzowego (art. 168 Kodeksu pracy). Roszczenie w stosunku do niewykorzystanego urlopu ulega przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym stało się wymagalne.
Niewykorzystywanie urlopu zgodnie z planem powoduje powstawanie zaległości urlopowych i może skutkować odpowiedzialnością pracodawcy za wykroczenia (art. 282 §1 pkt 2 Kodeksu pracy).

Dyrektor administracyjny
dr Sławomir Bautembach

do gory

XXI Sesja Naukowa Wydziału Farmaceutycznego AM w Gdańsku

W dniu 3 grudnia 1999 r. odbyła się XXI Sesja Naukowa Wydziału Farmaceutycznego AMG. Obrady Sesji zaszczycili swoją obecnością: rektor AMG prof. Wiesław Makarewicz, prorektor ds. nauki prof. Roman Kaliszan oraz dziekan Wydziału Chemicznego PG prof. Jacek Namieśnik. Sesję otworzył dziekan Wydziału Farmaceutycznego prof. Piotr Szefer, po czym interesujący wykład inauguracyjny pt. "Terapia genowa - nadzieje, problemy i perspektywy" wygłosił dr hab. Władysław Werel. Podczas Sesji, której przewodniczył prof. Stanisław Janicki, wygłoszono 16 komunikatów oraz zaprezentowano 50 doniesień w formie plakatowej. Przedstawiono szeroki wachlarz zagadnień interesujących naukowe środowisko farmaceutyczne, co wzbudziło ożywioną dyskusję w toku obrad, a także w kuluarach przy kawie. Sesja cieszyła się dużym zainteresowaniem pracowników naukowych, jak również studentów, szczególnie IV roku studiów. Organizatorami Sesji byli pracownicy Wydziału: dr hab. Elżbieta Pomarnacka, prof. nzw.; dr hab. Mirosława Szczepańska-Konkel oraz dr hab. Jerzy Klimek.

dr hab. Elżbieta Pomarnacka, prof. nzw.

do gory

Terapia genowa

Terapia genowa - dziecko współczesnej biologii molekularnej i molekularnej medycyny jest ciągle niedojrzała, świetnie się zapowiada, lecz na praktyczne efekty ciągle każe czekać. W. French Anderson - znawca tej dziedziny, w Nature z kwietnia 1998 zauważa: "Z wyjątkiem kilku anegdotycznych doniesień o pacjentach, którym terapia pomogła, nie ma dowodu, że testowana terapia genowa była skuteczna w odniesieniu do choroby u ludzi. Dlaczego?"

Postęp w dziedzinie technik inżynierii genetycznej i lepsza znajomość procesów komórkowych na poziomie molekularnym stworzyły realne nadzieje, że możliwa jest ingerencja w materiał genetyczny i korekta wad będących przyczyną choroby. Zabieg taki jest jednak możliwy tylko wówczas gdy rozumiemy, jaki jest związek pomiędzy wystąpieniem mutacji w DNA a jej obserwowalnym skutkiem. Tylko wówczas, znając mechanizm przepływu informacji z DNA do białka (rys. 1), można świadomie wybrać odpowiednią strategię postępowania. Jeśli w DNA komórki znajduje się wadliwy gen to w wyniku transkrypcji (przepisanie informacji z DNA na matrycowy kwas rybonukleinowy - mRNA) powstanie zmieniony, nieprawidłowy mRNA i ostatecznie zmutowane białko, niezdolne do pełnienia swojej funkcji.
Przyczyną choroby mogłaby również być, w wyniku uszkodzenia sekwencji regulatorowych w DNA, nadmierna ekspresja - wytwarzanie jednego z rodzajów mRNA i nadprodukcja odpowiadającego mu białka. Taka sytuacja może np. prowadzić do zaburzenia funkcjonowania komórki, niekontrolowanych podziałów komórkowych i procesu nowotworowego. Idea terapii genowej zakłada, że korektę wady genetycznej można uzyskać wprowadzając do komórki funkcjonalną kopię genu, która umożliwi syntezę właściwego mRNA i odpowiadającego mu białka. Drugi typ zabiegu terapii genowej polega na selektywnym zniszczeniu " niechcianego" mRNA i zahamowaniu w ten sposób syntezy "niechcianego" białka. Realizuje się to przez użycie tzw. rybozymów i antysensownych DNA.
Odkrycie rybozymów zawdzięczamy pracom Toma Cecha z University of Colorado i Sidneya Altmana z Yale. Odkryli oni, że RNA, o którym sądzono do tej pory, że odgrywa stosunkowo bierną rolę w przepływie informacji, może pełnić funkcje przypisywane do tej pory białkom. Jest ono zdolne do cięcia własnej cząsteczki lub innych RNA. Działa więc jak enzym. To rewolucyjne odkrycie, tak istotne ze względu na aspekty ewolucyjne i praktyczne, nagrodzono Nagrodą Nobla z chemii w 1998 r. Rybozym, dzięki odpowiedniej strukturze jest zdolny do wiązania mRNA i cięcia go w odpowiednim miejscu (rys. 2).
W ten sposób udało się np. stosując rybozym skierowany przeciwko RNA wirusa HIV, zmniejszyć 10 000 razy ilość wirusa uwalnianego z zainfekowanych komórek.
Drugą możliwość ingerencji na etapie ekspresji informacji genetycznej i destrukcję szkodliwych mRNA zapewniają antysensowne DNA lub RNA. Są to krótkie fragmenty DNA lub RNA tzw. oligonukleotydy, które dzięki sekwencji komplementarnej do mRNA, łączą się z nim tworząc fragmenty dwuniciowe uniemożliwiając tym samym przyłączanie się rybosomów i biosyntezę białka (rys. 3). Taki zablokowany mRNA staje się łatwo celem ataku niszczących go enzymów.
O nadziejach wiązanych z antysensownymi oligonukleotydami może świadczyć nominowanie ich przez renomowane czasopismo Science do tytułu "molekuły roku" 1992.
Pierwsze pozytywne eksperymenty z zastosowaniem antysensownych DNA wydawały się potwierdzać trafność przyjętej strategii i dawały nadzieję na szybkie, praktyczne zastosowania i zyski finansowe dla inwestujących firm farmaceutycznych. Wkrótce okazało się jednak, że nadzieje te były przesadne, a stosowanie antysensownych oligonukleotydów bardziej skomplikowane niż można było przypuszczać. Richard Wagner z Gilead Sciences Inc. w Kalifornii wskazuje np. na trudności z wprowadzeniem oligonukleotydów do komórek i fakt, że kontrolne antysensowne DNA, które nie mogły oddziaływać z mRNA, dawały podobne efekty. Mogło to świadczyć, że pierwsze pozytywne rezultaty stosowania oligonukleotydów przeciwko genom rev i gag wirusa HIV czy c-myc komórek krwi pacjenta z białaczką były przypadkowe, a ich mechanizm działania odmienny od zakładanego. Arthur Krieg z University of Iowa pracując nad zastosowaniem antysensownych oligonukleotydów w chorobach autoimmunizacyjnych (np. reumatoidalne zapalenie stawów) próbując wyłączyć niektóre z genów hyperreaktywnych limfocytów B uzyskał efekt przeciwny - ich stymulację. Podobny efekt dawały kontrolne oligonukleotydy. Ostatecznie okazało się, że było to wynikiem ogólnej stymulacji systemu immunologicznego, ponieważ stosowane antysensowne oligonukleotydy nie zawierały metylowanych sekwencji CpG i były rozpoznawane jako obcy, bakteryjny DNA. Wykazano również, że publikowane, pozytywne wyniki eksperymentów pozbawione były właściwych kontroli, a uboczne skutki terapii takie jak zmiana liczby krwinek, ciśnienia krwi, częstości bicia serca, gromadzenie się oligonukleotydów w wątrobie, nerkach i szpiku kostnym, a nawet śmierć zwierząt doświadczalnych powiększały frustrację.
Fala krytyki skłoniła Narodowy Instytut Zdrowia USA (NIH) w grudniu 1995 r. do ogłoszenia raportu, w którym krytykuje się przedwczesne wprowadzenie terapii genowej do testów klinicznych i zaleca prowadzenie prac nad opracowaniem odpowiednich systemów wprowadzania genów do komórek tzw. wektorów. Powołano trzy ośrodki z funduszem 3,5 mln $ rocznie w celu koordynacji prac nad wektorami i przygotowania testów klinicznych. Decyzja NIH była trafna ponieważ dla skutecznych, klinicznych zastosowań terapii genowej krytyczne znaczenie ma wprowadzenie odpowiedniej konstrukcji genowej do właściwych komórek docelowych, a następnie trwała ekspresja dostarczonej informacji.
Są dwa zasadnicze sposoby wprowadzania DNA do komórek organizmu. Pierwsza metoda wykorzystuje "nagi" DNA lub DNA związany z cząstkami. Najczęściej jednak jest to kompleks DNA z liposomami, w którym ujemnie naładowany DNA oddziałuje z dodatnio naładowanym liposomem. Kompleksy takie wnikają do komórki poprzez fuzję z błoną komórkową (rys. 4) i tylko niewielka część DNA z wprowadzanym genem ma szansę trafić do jądra komórki.
Drugim sposobem na dostarczenie "zdrowych" genów komórce jest zastosowanie wirusów, które na drodze ewolucji "nauczyły się" atakować komórki gospodarza, unikać systemu obronnego i skutecznie wprowadzać swój materiał genetyczny do wnętrza komórki i jej jądra. W metodzie tej wirus odgrywa rolę konia trojańskiego, w którym ukrywa się terapeutyczny DNA.
Obecnie najczęściej stosuje się jako wektory adenowirusy i retrowirusy.
W obu przypadkach materiał genetyczny wirusa należy poddać takim manipulacjom, w wyniku których wirus zostanie pozbawiony zdolności do replikowania się. Sposób przygotowania adenowirusa i wprowadzenie obcego DNA do komórki docelowej ilustruje rys. 5.
Podobną procedurę stosuje się w odniesieniu do wektorów retrowirusowych. W tym przypadku jednak wprowadzony terapeutyczny DNA integruje się z genomem komórki docelowej (rys. 6).
Rodzaj użytego wektora ma istotne znaczenie dla efektywności transferu DNA i skuteczności stosowanej procedury terapii genowej. Szczególną uwagę warto zwrócić na różnice związane ze stosowaniem adenowirusów i retrowirusów jako wektorów. W pierwszym przypadku (podobnie jak i przy stosowaniu liposomów do transferu genów) terapeutyczny DNA może dotrzeć do jądra komórki, pozostaje tam jednak jako autonomiczna cząsteczka nie zintegrowana z chromosomem. Konsekwencją tego faktu jest krótkotrwała ekspresja informacji zawartej w "zdrowym genie", który jest eliminowany z komórki. Po pewnym czasie należy zatem powtórzyć zabieg terapii genowej.
W tej sytuacji system immunologiczny organizmu, który przy pierwszej próbie terapii genowej rozpoznał białka wirusowe jako obce antygeny, odpowie silną, wtórną odpowiedzią immunologiczną niszcząc wprowadzane cząstki wirusa. Zmniejsza tym samym szansę na skuteczny zabieg terapeutyczny. Mankamentu tego pozbawiona jest procedura terapii genowej z wykorzystaniem retrowirusów. Retrowirusy wbudowują swój materiał genetyczny, i zawarty w nim "zdrowy gen" użyty do terapii, do genomu komórki docelowej. Zostaje on zachowany w komórce i przekazany komórkom potomnym w czasie podziałów.
Zapewnia tym samym długotrwałą ekspresję pożądanej informacji genetycznej i długotrwały efekt terapeutyczny. Ujemną cechą retrowirusów jako wektorów jest fakt, że infekują one tylko komórki dzielące się, co w istotny sposób ogranicza zastosowanie tych wektorów w terapii genowej. Adenowirusy natomiast zdolne są do infekcji wszystkich rodzajów komórek, zarówno dzielących się, jak i nie dzielących się. Kolejną wadą retrowirusowych wektorów jest również przypadkowe wbudowywanie się DNA wirusa w chromosomy komórek docelowych gospodarza. Może to przerwać ciągłość genów w chromosomalnym DNA tych komórek z wszystkimi negatywnymi skutkami. Ponadto sekwencje LTR ograniczające genom wirusa, który wbudował się w chromosomy komórek docelowych mogą stymulować ekspresję niektórych genów sąsiadujących z wirusowym DNA, co prowadzi do nadmiernej produkcji niektórych mRNA i białek.
Na ogólną liczbę 107 testów klinicznych, które zostały zaaprobowane przez Komitet Doradczy ds. Zastosowania Rekombinacyjnych DNA (wg stanu z lutego 1998 r.) w 76 testach wykorzystano retrowirusy, w 15 adenowirusy, a wektory niewirusowe w 15 testach klinicznych.

Intensywne prace prowadzone przez ośrodki uniwersyteckie i firmy farmaceutyczne na całym świecie poświęcone opracowaniu nowych, lepszych wektorów pozwalają sądzić, że terapia genowa w niezbyt odległej przyszłości przeniesie się z laboratoriów badawczych do klinik.

Opracowano antysensowne DNA nowej generacji pozbawione wielu mankamentów oligonukleotydów stosowanych początkowo. Trwają prace nad wektorami, które łączyłyby najlepsze cechy wektorów adeno- i retrowirusowych. W tym również wektorów wirusowych, które na powierzchni cząstki wirusa zawierają fragmenty przeciwciał skierowanych przeciw receptorom komórek docelowych. Pozwoli to na precyzyjne dostarczenie genu do właściwych komórek. Tworzy się również konstrukcje, które zawierają pozachromosomalny DNA zdolny do samodzielnej replikacji, a nawet sztuczne chromosomy. Umożliwi to trwałą ekspresję "zdrowych genów" w komórkach z wadami genetycznymi.

Rys. 1. Podstawowy dogmat biologii molekularnej. Informacja przechowywana w materiale genetycznym (DNA) staje się dostępna gdy zostanie przepisana na matrycowy kwas nukleinowy - mRNA, który przechodzi z jądra do cytoplazmy i łączy się z rybosomami (cząstki nukleoproteinowe zbudowane z podjednostek 60S i 40S). Rybosomy współdziałając z tRNA (kwas nukleinowy, który przenosi aminokwasy) tłumaczą informację zawartą w mRNA na układ aminokwasów w białku

Rys. 2. Rybozym - cząsteczka RNA działa jak enzym - łączy się z mRNA i rozcina go w odpowiednim miejscu

Rys. 3. Antysensowny DNA (RNA) hamuje biosyntezę białka

Rys. 4. Liposomy ułatwiają wprowadzenie DNA do komórki

Rys. 5. Adenowirusy zawierają DNA jako materiał genetyczny. Symbol E1 oznacza sekwencje niezbędne do produkcji wirusów potomnych. Adenowirus jako wektor nie powinien ulegać replikacji w komórce docelowej, zatem sekwencje E1 muszą być usunięte i zastąpione genem terapeutycznym oznaczonym jako kaseta ekspresyjna. Aby wyprodukować wirusy do celu terapii genowej należy wektor wprowadzić do komórki pomocniczej, która umożliwi powstanie cząstek wirusowych dzięki sekwencji E1, którą wbudowano do genomu komórki. W komórce pomocniczej wektorowy DNA upakowywany jest w białkowych osłonkach wirusa. Wyizolowane i oczyszczone wirusy mogą być użyte do wprowadzenia terapeutycznego DNA do komórki docelowej. DNA ten nie jest zdolny do replikacji i wytwarzania wirusów potomnych, zapewnia jednak ekspresję informacji z kasety ekspresyjnej i produkcję pożądanego białka. Wprowadzony kwas nukleinowy nie zostaje wbudowany do chromosomów komórki docelowej lecz egzystuje jako pozachromosomalny DNA (wg Science, 1994)

Rys. 6. Konstrukcja i wykorzystanie wektorów retrowirusowych do transferu DNA. Retrowirusy zawierają RNA, który zostaje przekształcony w DNA i wbudowany do chromosomów komórki docelowej. Replikuje się razem chromosomalnym DNA komórki i zapewnia długotrwałą ekspresję białka. W czasie konstruowania wektora wirusowe geny gag, pol, env zastąpiono kasetą ekspresyjną ze "zdrowym " genem. RT oznacza wirusowy enzym odwrotną transkryptazę przekształcającą RNA w DNA, a LTR zakończenia genomu wirusa, które służą do integracji wirusowego DNA z genomem infekowanej komórki (wg Science, 1994)

dr hab. Władysław Werel

do gory

Ośrodek transplantacyjny Akademii Medycznej w Gdańsku w 1999 roku

W dniu 14.01.2000 r. w Bibliotece Instytutu Chorób Wewnętrznych AMG odbyła się III Konferencja Szkoleniowo-Naukowa pt. "Działalność transplantacyjna w ośrodku gdańskim w 1999 r." Spotkanie, które zaszczycił rektor prof. Z. Makarewicz prowadził kierownik Kliniki Chorób Nerek i pełnomocnik rektora ds. transplantacji narządów prof. B. Rutkowski. Wśród 35. uczestników znajdowali się lekarze współpracujący w ramach ośrodka transplantacyjnego z Kliniki Chorób Nerek, I Katedry i Kliniki Chirurgii, Katedry i Kliniki Anestezjologii i Intensywnej Terapii, Zakładu Immunopatologii - Pracowni Typowania Tkanek i Kliniki Neurologii.
W 1999 r. wykonano 36 transplantacji nerek, więcej niż w ubiegłym roku (29). Jest to największa liczba przeszczepów przeprowadzonych w ciągu jednego roku od początku działalności ośrodka gdańskiego (1981 r.). Stało się tak dzięki szeroko zakrojonej działalności organizacyjno-szkoleniowej oraz wykonaniu po raz pierwszy 2. przeszczepów rodzinnych.
W dniu 14.10.1999 r. po raz pierwszy w Gdańsku wykonano tzw. przeszczep rodzinny. Dawcą był 52-letni ojciec, który oddał swoją nerkę 26-letniemu synowi, studentowi Politechniki Gdańskiej. Nerkę z podwójnym układem tętniczym wszyto do naczyń biodrowych biorcy. Przebieg pooperacyjny u obu operowanych był niepowikłany. Drugi przeszczep rodzinny nerki wykonano w dniu 9.11.1999 r. i dotyczył 35-letniej dializowanej kobiety, która narząd otrzymała od 41-letniej siostry.
Tak więc w roku ubiegłym wykonaliśmy 36 przeszczepów nerek, w tym 2 od dawców spokrewnionych (5,56%). Średni wiek biorcy wynosił 42,2 lat. Ośmiu chorych dializowano otrzewnowo. Czas dializy do czasu przeszczepu wynosił średnio 29 miesięcy. Czas niedokrwienia zimnego zmniejszył się w stosunku do 1999 r. i wynosił średnio 12 godzin. Czas ciepłego niedokrwienia obejmował średnio 31 min. Opóźnione podjęcie funkcji przeszczepu dotyczyło 41,6% pacjentów, natomiast ostre odrzucanie dotyczyło 30,5% chorych. Wszyscy po przeszczepie byli leczeni cyklosporyną i sterydami. Większość jako trzeci lek otrzymywała Azatioprynę. U 25% podawano Cell-Cept. U żadnego z pacjentów w indukcji nie zastosowano przeciwciał mononuklonalnych.
W 13. przypadkach we wczesnym okresie po przeszczepie doszło do powstania powikłań, które wymagały ponownej interwencji chirurgicznej.
Liczba transplantacji nerek mogłaby być większa, ponieważ zgłoszono 31. dawców. W 10. przypadkach nie doszło do pobrania narządów z następujących powodów: sprzeciw rodziny - 4 przypadki, niewydolność nerek - 2 osoby i po 1 chorym z dodatnim posiewem moczu, rozległą zmianą zawałową nerki, martwicą jelit, podejrzenia zgorzeli i z zatrzymaniem krążenia przed dojazdem ekipy. Po 21. zgłoszeniach doszło do pobrania narządów, w tym było 11 pobrań wielonarządowych. W tym roku narządy pozyskaliśmy w 10. szpitalach. Były to: Samodzielny Państwowy Szpital Kliniczny nr 1 - 7 pobrań, Szpital Wojewódzki w Elblągu - 6, Szpital Specjalistyczny w Wejherowie - 4, Szpital Wojewódzki w Gdańsku - 3, Szpital Miejski w Tczewie - 3, Szpital Miejski w Lęborku - 2, zaś Szpital Morski w Gdyni, Szpital Miejski w Gdyni, Szpital Rejonowy w Malborku i w Kościerzynie - po 1.
Bardzo istotne znaczenie w powodzeniu programu transplantacji ma ciągła edukacja środowiska medycznego i społeczeństwa. W styczniu 1999 r. odbyło się coroczne podsumowanie działalności ośrodka na II Konferencji Szkoleniowo-Naukowej "Transplantacja 1998". Dzięki pomocy firmy Novartis zorganizowaliśmy dwie wyjazdowe sesje szkoleniowe. W dniach 13-14.05.1999 r. w Stężycy odbyła się konferencja poświęcona aktualnym problemom orzekania śmierci pnia mózgu, której uczestnikami byli anestezjolodzy, neurolodzy i lekarze sądowi. Kolejna konferencja w dniach 4-6.11.1999 r. dotyczyła roli koordynatora rejonowego w pozyskiwaniu narządów do transplantacji i miała miejsce na promie płynącym na trasie Gdańsk-Nynashamm-Gdańsk. W związku z tym i głównie z pierwszym przeszczepem rodzinnym nerki, w prasie lokalnej zostało opublikowanych 8 artykułów poświęconych problematyce transplantacyjnej (w Dzienniku Bałtyckim - 3, Gazecie AMG - 2, Gazecie Morskiej, Gazecie Tczewskiej i Gazecie Toruńskiej - po 1 artykule). Nagłośnienie problematyki dawstwa rodzinnego zaowocowało kolejnymi zgłoszeniami kandydatów do przeszczepu rodzinnego - w chwili obecnej przygotowywane są trzy pary dawca-biorca do dokonania tego zabiegu.
W ubiegłym roku członkowie zespołu transplantacyjnego uczestniczyli aktywnie w spotkaniach organizowanych w kraju i za granicą: we Wrocławiu w IV Kongresie Polskiego Towarzystwa Transplantacyjnego (20-22.05), zaś w dniach 22-24.06 w IX Europejskim Kongresie Transplantacyjnym w Oslo. Uczestniczyliśmy również w Seminarium dla Konsultantów Regionalnych ds. Transplantologii Klinicznej i Kierowników Ośrodków Transplantacyjnych w Szczyrku (20-22.10) oraz zebraniach Poltransplantu w Warszawie (2.11; 1.12).
Do pobrania narządów zespół wyjeżdżał ambulansem 15 razy poza Gdańsk, w tym po raz pierwszy do nowych ośrodków - Szpitala Miejskiego w Malborku, w Tczewie i Szpitala Morskiego w Gdyni-Redłowie. W okresie wakacyjnym wyjazdowa grupa lekarzy - nefrolog, chirurg i koordynator - przeprowadziła rozmowy na tematy transplantacyjne z ordynatorami chirurgii lub intensywnego nadzoru w szpitalach rejonowych, zwłaszcza w Kościerzynie, Kartuzach, Ostródzie, czy też Tczewie. Łącznie ambulans transplantacyjny wyjeżdżał 40 razy.
Osobnym tematem, omówionym przez prof. Śledzińskiego, była sprawa przygotowania naszego ośrodka do transplantacji wątroby. W ubiegłym roku przez rektora prof. Z. Wajdę został powołany Zespół ds. Transplantacji Wątroby pod przewodnictwem prof. B. Rutkowskiego. Odbyło się kilka konstruktywnych spotkań tego zespołu, ostatnie w dniu 18.01.2000 r., na którym omawiano problemy organizacyjne i etapy przygotowań do rozpoczęcia przeszczepu wątroby w Gdańsku. Z dotychczasowych dokonań należy wymienić zwiększenie ilości wykonywanych dużych resekcji wątroby, założenie Stowarzyszenia Rozwoju Chirurgii i Transplantacji Wątroby "Transhepa", jak również szkolenia w ośrodkach zagranicznych. W dniu 11.06.1999 r. prof. Śledziński, podpisał umowę z Kliniką Chirurgii Ogólnej i Transplantacyjnej w Essen (Niemcy), kierowanej przez prof. Ch. Brolscha, o utworzeniu tzw. ośrodków bliźniaczych (twin center). Pozwala ona na współpracę w zakresie pobierania wątroby oraz szkolenia w transplantacji tego narządu. W ubiegłym roku w Ośrodku Transplantacji Wątroby w Essen przebywali na szkoleniu: prof. Z. Śledziński, dr M. I. Pirski i dr D. Zadrożny z I Katedry i Kliniki Chirurgii AMG oraz dr J. Lammek z Katedry i Kliniki Anestezjologii i Intensywnej Terapii AMG.
W roku 2000 chcielibyśmy zwiększyć liczbę przeszczepów nerek i rozpocząć transplantacje wątroby.

dr med. Maria Ignacy Pirski
zastępca pełnomocnika rektora
ds. transplantacji narządów

STRONA GŁÓWNA     WSTECZ