Lipiec 1996


ASCII
Spis treści
Redakcja

Profesor Władysława Zielińska

Profesor Władysława Zielińska bezpośrednio po ukończeniu studiów w Akademii Medycznej w Gdańsku w 1953 r., rozpoczęła pracę w Klinice Chorób Zakaźnych i pracowała w niej nieprzerwanie przez 43 lata, do chwili nagłego zgonu 23 maja 1996 r.

Przeszła przez kolejne etapy rozwoju nauczyciela akademickiego aż do uzyskania tytułu profesora nadzwyczajnego w 1991 r. Funkcję kierownika Kliniki Chorób Zakaźnych pełniła od 1987 r. Była doskonałym organizatorem i dydaktykiem. Dążyła do unowocześnienia Kliniki wprowadzając do badań diagnostycznych nowoczesne metody, tworząc nowe pracownie diagnostyczne. Udało się Jej zrealizować marzenie swojego życia i stworzyć Oddział Intensywnej Opieki Medycznej dla chorych na choroby zakaźne.

Jej głównymi zainteresowaniami naukowymi były zagadnienia związane z wirusowym zapaleniem wątroby i jego przewlekłymi następstwami oraz nowotwory wątroby związane przyczynowo z zakażeniami wirusem B i C zapalenia wątroby. Interesowała siłę ponadto hepatologią niezakaźną, od wielu lat prowadząc badania dotyczące pierwotnej marskołci –żółciowej i kalectwa dróg żółciowych, ściśle współpracując z klinikami chirurgicznymi AMG.

Duży nacisk kładła na profilaktykę chorób zakaźnych, w szczególności na zapobieganie zakażeniom wirusem B zapalenia wątroby i szeroko propagowała szczepienia u pracowników służby zdrowia i studentów. Gdy w Polsce pojawiły siłę pierwsze zachorowania na AIDS, zagadnienia zakażenia HIV i AIDS stały siłę dla Niej pierwszoplanowymi. Została pełnomocnikiem Wojewody i Rektora AMG do spraw AIDS w województwie gdańskim. Stworzyła gdański program walki z HIV/AIDS i pierwsze w kraju Centrum Diagnostyczno-Kliniczne HIV/AIDS dla województwa gdańskiego, którego zaczątkiem stał siłę zorganizowany przez Nią w 1989 r. oddział dla chorych na AIDS w Klinice Chorób Zakaźnych. W strukturę organizacyjną Centrum włączone zostały stopniowo kolejne jednostki, a więc Zakład Diagnostyki Laboratoryjnej, Poradnia dla Zakażonych HIV i Chorych na AIDS usytuowana przy Wojewódzkiej Poradni Skórno-Wenerologicznej w Gdańsku, Oddział Detoksykacji dla narkomanów mieszczący się w Szpitalu Srebrzysko oraz ośrodki detoksykacji narkomanów w Zapowiedniku i Smażynie.

Z inicjatywy prof. Zielińskiej w 1990 r. stworzony został jako pierwszy w Polsce w Areszcie Śledczym w Gdańsku oddział dla osadzonych zakażonych HIV, wchodzący również w skład Centrum.

W gdańskim planie walki z AIDS uwzględniła również problemy zakażonych HIV dzieci, obejmując je opieką w Klinice i tworząc dostępne dla wszystkich zakażonych HIV, osieroconych dzieci z całej Polski, miejsca w Domu Dziecka.

Przywiązywała niezwykłą wagę do szkolenia w zakresie zapobiegania zakażeniom HIV zarówno w środowisku medycznym jak i w obrębie różnych grup społecznych. Prowadząc liczne zajęcia edukacyjne, konferencje tematyczne udało się Jej przełamać barierę strachu. Nawiązała współpracę z ośrodkami zagranicznymi w USA, Szwecji, Wielkiej Brytanii włączając przedstawicieli tych ośrodków do prowadzonych przez siebie szkoleń.

Profesor Zielińska była człowiekiem o szerokiej wiedzy, autorem wielu prac naukowych, uznanym autorytetem medycznym. Była jednocześnie człowiekiem bezkompromisowym, wymagającym wobec siebie i innych, konsekwentnie dążącym do obranego celu. Była osobowością wyjątkową, o mocnym charakterze i niezwykłej sile woli, nie tolerowała słabości zarówno u siebie jak i w najbliższym otoczeniu. Była zawsze bezgranicznie i bezinteresownie oddana chorym. Stawiała zawsze na pierwszym planie interes i zdrowie pacjentów oraz pracę w Klinice rezygnując z życia prywatnego. Odchodząc nagle w pełni sił twórczych zostawiła po sobie pustkę, którą niełatwo będzie wypełnił.

Zespół Kliniki Chorób Zakaźnych żegna Panią Profesor, której Osoba będzie nam zawsze bliska i którą będziemy zawsze pamiętać i podziwiać.

Wspomnienie wygłoszone przez
dr J. Ellert-Żygadłowską
podczas żałobnej Rady Wydziału

Wybory

Wyniki wyborów jednoosobowych i kolegialnych (wybieralnych) organów Akademii Medycznej w Gdańsku na kadencję 1996 -1999

Rektor
prof. dr hab. med. Zdzisław Wajda
Prorektorzy
ds. Nauki ds. Dydaktyki ds. Klinicznych
prof. dr hab. n. farm. Jerzy Krechniakdr hab. n. med. Zenon Aleksandrowicz, prof. nzw.prof. dr hab. n. med. Czesław Baran

Wybieralni Członkowie Senatu

Przedstawiciele nauczycieli akademickich zatrudnionych na stanowisku profesora zwyczajnego lub profesora nadzwyczajnego oraz innych nauczycieli akademickich posiadających stopień naukowy doktora habilitowanego
Wydziału LekarskiegoOddziału StomatologicznegoWydziału Farmaceutycznego
prof.dr hab.med. Stefan Angielski
prof.dr hab.med. Eugenia Częstochowska
prof.dr hab.med. Janusz Limon
prof.dr hab.med. Andrzej Myśliwski
prof.dr hab.med. Bolesław Rutkowski
prof.dr hab.med. Józef Szczekot
prof.dr hab.med. Janina Suchorzewska
prof.dr hab.med. Julian Świerczyński
prof.dr hab. n. med. Tadeusz Korzon dr hab. farm. Wojciech Czarnowski, prof. nzw.
prof. dr hab. n. chem. Henryk Foks
prof. dr hab. farm. Stanisław Janicki
Przedstawiciele pozostałych nauczycieli akademickich
Wydziału LekarskiegoOddziału StomatologicznegoWydziału Farmaceutycznego
dr med. Barbara Bielińska
dr med. Aleksandra Wilkowska
dr med. Krzysztof Michalewski
lek. med. Sławomir Wnuk
dr med. Krzysztof Sworczak
dr n. med. Maria Prośba-Mackiewicz dr farm. Wanda Dembińska-Migas
dr farm. Wiesław Sawicki
Przedstawiciele pracowników nie będących nauczycielami akademickimi
Anna Trykosko
Przedstawiciele Samorządu Studenckiego
Maciej Cherek
Dagmara Karczewska
Agnieszka Olszewska
Mariusz Siemiński

Wydział Lekarski

Dziekan
prof. dr hab. med. Janusz Galiński
Prodziekani
dr hab. med. Janusz Moryś
dr hab. med. Andrzej Rynkiewicz
dr hab. med. Jan Skokowski, prof. nzw.
dr hab. n. med. Jadwiga Sadlak-Nowicka, prof. nzw.

Wybieralni Członkowie Rady Wydziału

Przedstawiciele nauczycieli akademickich nie będących na stanowisku profesora zwyczajnego lub profesora nadzwyczajnego oraz innych nauczycieli akademickich nie posiadających stopnia naukowego doktora habilitowanego:
dr med. Barbara Bielińska
dr n. med. Waldemar Budziński
lek. med. Jacek Brodzicki
lek. dent. Mieczysław Cichecki
dr med. Maria Dudziak
dr n. med. Jerzy Dziewiątkowski
dr med. Maria Dżoga-Litwinowicz
dr med. Krzysztof Gockowski
dr n. med. Barbara Kochańska
dr med. Piotr Pankiewicz
dr med. Barbara Sęp-Kowalik
dr n. fiz. Andrzej Wiszniewski
dr med. Krystyna Witczak
dr med. Dariusz Wójcik
Przedstawiciele pracowników nie będących nauczycielami akademickimi
Bożena Bryła
mgr Andrzej Denis
mgr Maryla Grzonka
mgr Ewa Michałowska
mgr Małgorzata Pawlak
Elżbieta Tymińska
Przedstawiciele Samorządu Studenckiego
Marcin Błaszczyk
Maciej Cherek
Anna Chmielewska
Paweł Firlej
Andrzej Folga
Anna Kochańska
Tomasz Mionskowski
Bartłomiej Nierzwicki
Piotr Nowicki
Ewa Odya
Agnieszka Olszewska
Rafał Pawłowski
Dorota Szlosowska
Dariusz Szmidt
Katarzyna Szymańska

Wydział Farmaceutyczny

Dziekan
dr hab. farm. Piotr Szefer, prof. nzw.
Prodziekani
dr hab. farm. Jacek Petrusewicz
dr hab. farm. Wiesława Stożkowska, prof. nzw.

Wybieralni Członkowie Rady Wydziału

Przedstawiciele nauczycieli akademickich nie będących na stanowisku profesora zwyczajnego lub profesora nadzwyczajnego oraz innych nauczycieli akademickich nie posiadających stopnia naukowego doktora habilitowanego:
dr farm. Barbara Damasiewicz
dr farm. Wanda Dembińska-Migas
mgr Aleksander Stankiewicz
mgr Marian Tosik
Przedstawiciele pracowników nie będących nauczycielami akademickimi
Brygida Klimaszewska
Halina Szwonka
Przedstawiciele Samorządu Studenckiego
Agnieszka Olszewska

Międzyuczelniany Wydział Biotechnologii

Dziekan
prof. dr hab. med. Wiesław Makarewicz
Prodziekani
dr hab. Jacek Bigda (AMG)
prof. dr hab. Ewa Łojkowska (UG)

Wybrani elektorzy do Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego na kadencję 1996 -1999

Przedstawiciele nauczycieli akademickich zatrudnionych na stanowisku profesora zwyczajnego lub profesora nadzwyczajnego oraz innych nauczycieli akademickich posiadających stopień naukowy doktora habilitowanego:
Wydziału LekarskiegoWydziału Farmaceutycznego
prof. dr hab. med. Brunon Imieliński
prof. dr hab. med. Janusz Limon
dr hab. inż. chem. Elżbieta Pomarnacka, prof. nzw.
Przedstawiciele pozostałych nauczycieli akademickich
Wydziału LekarskiegoWydziału Farmaceutycznego
dr med. Barbara Bielińska
dr med. Anna Lakomy
dr n. med. Barbara Kochańska
dr n. med. Mirosława Krauze-Baranowska

Przewodniczący
Uczelnianej Komisji Wyborczej
prof. dr hab. Roman Kaliszan

DIAMOL

Katedra i Zakład Histologii i Immunologii AMG, w ramach ogłoszonego przez Fundację na Rzecz Nauki Polskiej konkursu DIAMOL, służącego wdrożeniu i usprawnianiu diagnostyki molekularnej, uzyskała środki na zakup urządzenia D-Gene (firmy BioRad, USA).

prof. dr hab. med. Andrzej Myśliwski

Senat 29.05.1996 r. poparł ...

Przedstawiciele Uczelni Autonomicznych w osobach rektorów i rektorów-elektów, zgromadzeni w dniu 28 maja 1996 r. w Warszawie wyrażają swój sprzeciw wobec poselskich projektów zmian ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych.

Proponowane zmiany zmierzają wprost do zlikwidowania merytorycznej oceny poziomu naukowego szkół wyższych ubiegających się o uzyskanie uprawnień do nadawania stopni naukowych i występowania z wnioskami o tytuł naukowy. Odejście od jakościowych kryteriów przyznawania takich uprawnień może szybko zaowocować deprecjacją tytułu i stopni naukowych, przynosząc niepowetowane szkody nauce polskiej w przyszłości.

Także poselski projekt dotyczący zrównania uprawnień doktorów habilitowanych oraz docentów bez habilitacji uważamy za szkodliwy. Jego akceptacja mogłaby się odbić negatywnie na poziomie doktoratów oraz spowodować obniżenie kryteriów naukowych przy zatrudnianiu nauczycieli akademickich na stanowiskach profesorskich.

Sprzeciw nasz budzi również kolejna próba fragmentarycznych zmian w ustawodawstwie dotyczącym szkolnictwa wyższego i nauki. Wszelkie zmiany powinny być rozpatrywane całościowo i wynikać z wnikliwej oceny niedostatków obowiązujących aktów prawnych, zaś ich wprowadzenie poprzedzone szeroką dyskusją środowiskową.

Pożeganie przez JM Rektora

Z głębokim żalem i smutkiem żegnam dziś w imieniu Senatu, nas wszystkich, całej Społeczności Akademickiej naszej Uczelni i własnym zmarłą Profesor Władysławę Zielińską, wieloletniego kierownika Kliniki Chorób Zakaźnych Instytutu Chorób Wewnętrznych Akademii Medycznej w Gdańsku, Absolwentkę i Wychowankę naszej Alma Mater.

Profesor Władysława Zielińska, wśród rówieśników i zaprzyjaźnionego kręgu po prostu DZIDKA, urodziła się we Lwowie 4 czerwca 1927 roku. W roku 1944 przybywa do Krakowa, w 1947 roku przyjeżdża na Wybrzeże, do Gdańska i tu przez rok szkolny 1947/48 uczęszcza do szkoły pielęgniarskiej, a w 1949 r. rozpoczyna studia medyczne na Wydziale Lekarskim, które kończy, otrzymując dyplom lekarza medycyny 9 września 1954 roku, przed 42. laty.

Bezpośrednio po studiach rozpoczyna pracę w Klinice Chorób Zakaźnych naszej Akademii pod kierunkiem prof. Wiktora Bincera, a następnie prof. Andrzeja Gajdy. Zdobywa stopniowo doświadczenie zawodowe, w roku 1958 uzyskuje I, a w 5 lat później II stopień specjalizacji z zakresu chorób zakaźnych. Doktoryzuje się w 1961 roku na podstawie pracy Zatory w toksycznej błonicy leczonej kortizonem, w 1978 roku uzyskuje habilitację na podstawie rozprawy Przewlekłe zapalenie wątroby jako następstwo wirusowego jej zapalenia. Przechodzi wszystkie szczeble kariery akademickiej obejmując stanowisko kierownika Kliniki Chorób Zakaźnych w roku 1987.

Profesor Władysława Zielińska posiadała znaczny dorobek naukowy, ponad 150 publikacji naukowo-badawczych. Była promotorem wielu prac na stopień doktora medycyny, wychowawcą ponad 20 specjalistów. Brała czynny udział w życiu Uczelni jako członek wielu Komisji Senackich, w latach 1989-1990 zastępca dyrektora Instytutu Chorób Wewnętrznych, na lata 1995-1998 powołana na konsultanta regionalnego w dziedzinie chorób zakaźnych i pełnomocnika Wojewody i Rektora ds. AIDS. Za swoją działalność, w uznaniu zasług, była wyróżniana wielokrotnie nagrodami Rektora, również została odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i wieloma innymi odznaczeniami.

Profesor Władysława Zielińska zdobyła sobie niekwestionowany autorytet w dziedzinie chorób wątroby, które stanowiły główny temat Jej zainteresowań, zwłaszcza dotyczyło to wirusowego zapalenia wątroby, marskości wątroby, nowotworów i przerzutów do tego narządu, stąd też te ścisłe związki, ta ścisła wieloletnia współpraca naukowa, zawodowa z chirurgią. Inne Jej zainteresowania to problemy związane z AIDS. Jej ogromną zasługą, poza szerokim szkoleniem w tym zakresie, jest stworzenie pierwszego w Polsce Centrum Diagnostyczno-Klinicznego HIV/AIDS. Poza tym zorganizowała system opieki nad nosicielami HIV, który wzbudził uznanie i podziw kolegów z zagranicy, wizytujących gdański ośrodek.

Profesor Władysława Zielińska, Dzidka, cieszyła się uznaniem i szacunkiem nas wszystkich, powszechnie znana nie tylko w środowisku lekarskim, również wśród najszerszych kręgów społeczeństwa Wybrzeża. Tak wielką popularność zyskała dzięki ogromnej, wyjątkowej skrupulatności i dociekliwości lekarskiej, bezprzykładnemu poświęceniu i oddaniu w pracy dla dobra chorego. Wszystkim dobrze jest znane Jej bezgraniczne oddanie chorym, Jej wielogodzinne, do późnego wieczora konsultowanie chorych. Była znana jako lekarz, który nie odmawia pomocy, nawet w najbardziej beznadziejnych przypadkach. Tym chorym potrafiła swoją życzliwością stworzyć w Klinice, którą prowadziła, azyl, swego rodzaju hospicjum nadziei - czyniła dobro, kochała ludzi.

Medycyna była Jej pasją, nie boję się powiedzieć, Jej całym życiem. Dzidka była dobrą koleżanką, nigdy nie odmawiając pomocy, stale konsultując, stale doradzając, stale lecząc kogoś z naszych najbliższych, znajomych, wielu spośród nas korzystało z Jej pomocy. Była stale na każde wezwanie.

Przed tygodniem, 15 maja 1996 r. spotkałem się z Dzidką na zebraniu Gdańskiego Towarzystwa Naukowego, na którym przedstawiano naszą wspólną pracę Dearterializacja w leczeniu guzów nowotworowych wątroby. Po dyskusji w Jej gabinecie piliśmy kawę. Wyglądała na bardzo zmęczoną, ale jak zwykle, nie było czasu, żeby mówić o własnym zdrowiu. Dużo mówiliśmy o przedstawianej pracy, zastanawialiśmy się nad udoskonaleniem metodyki. W trzy dni potem, rano, przelotnie, zaledwie zamieniliśmy parę słów, na zebraniu Sekcji Zakażeń Chirurgicznych TChP w Sopocie, gdzie po południu miała referat na temat Zakażenia szpitalne wywołane HBV, HCV i HIV. Etiologia i epidemiologia, zapobieganie. Wreszcie dosłownie chwila przed operacją, zaledwie poruszyła głową na znak, że mnie widzi, że nas widzi, któż z nas wtedy mógł przypuszczać, że jest nie do uratowania, że jest to przypadek poza zasięgiem możliwości chirurgicznego leczenia.

Dzidka była człowiekiem i lekarzem - wzorem i przykładem wielkiego umiłowania zawodu, pracownikiem nauki, nauczycielem akademickim, który całe swoje życie związał z naszą Uczelnią. Była przykładem lekarza oddanego nauce i wychowaniu młodzieży akademickiej, która darzyła Ją miłością i szacunkiem. Ceniliśmy Ją za mądrość, serce i wiedzę, dzięki której ratowała zdrowie i życie chorym.

Była wielkim lekarzem, posiadała cechy ludzi prawdziwie wielkich. Taka też pozostanie w naszej pamięci i tych wszystkich, których Jej śmierć boleśnie dotknęła. Jej dokonania i niezliczone zasługi żyć będą w naszej pamięci. Żegnam Cię z prawdziwym żalem. Niech Ci ta Gdańska Ziemia lekką będzie, odpoczywaj w pokoju.

Rodzinie Zmarłej składam wyrazy głębokiego współczucia.

Pamięci Profesora Witolda TYMIŃSKIEGO (1919-1996)

Z wielkim bólem i żalem pożegnaliśmy naszego wieloletniego przełożonego, emerytowanego kierownika IV Kliniki Chorób Wewnętrznych naszej Uczelni i ordynatora Oddziału Wewnętrznego Szpitala Miejskiego w Gdyni Profesora Witolda Tymińskiego, ale żegnaliśmy również wspaniałego człowieka, mądrego lekarza, badacza, wychowawcę szeregu pokoleń studentów, człowieka o wysokiej kulturze, skromnego, bezinteresownego, życzliwego dla wszystkich.

Urodzony w Kijowie, dzieciństwo i lata młodzieńcze spędził w Wilnie. Od dzieciństwa był związany z medycyną, gdyż ojciec jego był lekarzem - adiunktem w Klinice Chirurgicznej Uniwersytetu im. Stefana Batorego w Wilnie. Studia medyczne rozpoczął na Uniwersytecie Wileńskim i jakkolwiek ukończył je dopiero po wojnie na Uniwersytecie Poznańskim, już jako student pracował w szpitalu w Wilnie udzielając pomocy rannym, a później chorym w Kałudze, dokąd został wywieziony za walkę w szeregach AK (w grupie "Wachlarz" i "Kedyw"). Czasem na dyżurach, jeszcze w III Klinice Chorób Wewnętrznych, opowiadał o tamtych czasach, o swoich przeżyciach - tych radosnych i bolesnych, o rannych w czasie wojny i o ludziach, z którymi zetknął się w obozie.

Pierwsze lata po ukończeniu studiów Profesor spędził w Zielonej Górze wykazując wyjątkowe umiejętności organizacyjne, budując jako pełnomocnik ministra w latach 50. jedną z najnowocześniejszych w Polsce Wojewódzką Stację Krwiodawstwa. Kierując nią przez następne lata potrafił zachęcić do pracy w niej wybitnych lekarzy, którzy dzięki stworzonym warunkom przyczynili się w znacznym stopniu do rozwoju krwiodawstwa i krwiolecznictwa i zdobyli tytuły naukowe. Profesor sam w tym czasie uzyskał dwie podspecjalizacje: z hematologii i krwiodawstwa. Od 1958 roku pracował w III Klinice Chorób Wewnętrznych Akademii Medycznej w Gdańsku, gdzie uzyskuje stopień naukowy doktora nauk medycznych i dr. habilitowanego. Rada Państwa nadaje Mu w 1979 roku tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1988 r. - profesora zwyczajnego.

Profesor położył podwaliny pod IV Klinikę Chorób Wewnętrznych reorganizując, jako pracownik detaszowany Uczelni, oddział wewnętrzny szpitala do zadań dydaktycznych i naukowych. Ale nie tylko. Czynił wszystko, by jak mawiał, mieszkaniec Gdyni miał dostęp do najnowocześniejszych metod diagnostycznych i leczniczych tak jak chory z Gdańska. Nigdy jednak Jego starania nie zostały tak naprawdę docenione przez władze miasta. Przywiązywał wielką wagę do dydaktyki nie tylko przed-, ale również podyplomowej, którą na terenie Szpitala systematycznie organizował dla własnej kadry i lekarzy rejonowych. Był kierownikiem specjalizacji 41 lekarzy z chorób wewnętrznych.

Profesor był wspaniałym wykładowcą, a Jego wykłady i referaty wygłaszane na posiedzeniach różnych towarzystw naukowych w kraju cieszyły się dużym zainteresowaniem ze względu na dobre udokumentowanie, interesującą tematykę i sposób prezentacji, a czasem - kontrowersyjne poglądy, jak się zresztą okazywało potwierdzone później przez Jego oponentów. Pierwszy zorganizował wykłady zintegrowane dla studentów III roku Wydziału Lekarskiego omawiając zagadnienie wspólnie z chirurgami i radiologami.

Profesor przez całe życie zajmował się badaniami naukowymi, początkowo sam je wykonując, a potem nimi kierując. Wiele godzin spędzał w laboratorium, wprowadzając między innymi nowe metody badań z zakresu koagulologii, często radząc się swoich laborantek, z którymi wiele lat pracował.

Spośród 69 opublikowanych przez Profesora prac większość to prace oryginalne dotyczące krwiodawstwa, gastroenterologii i przede wszystkim koagulologii. Mimo iż wiele z nich spotkało się z międzynarodowym zainteresowaniem jak np. badania nad zaburzeniami krzepnięcia we wstrząsie, nad hemostazą u chorych po elektrowstrząsach i kardiowersji, czy pierwsze w Polsce badania nad patogenezą ostrych zespołów wykrzepiania śródnaczyniowego - Profesor za swoje największe osiągnięcie uważał zainteresowanie środowiska gdańskiego koagulologią.

Był organizatorem pierwszej na terenie Polski Północnej pracowni koagulologicznej i przychodni skaz krwotocznych, w których nie tylko diagnozowano i leczono chorych, lecz wykonywano szereg prac badawczych. Profesor był bowiem pomysłodawcą nie tylko własnych prac, 11 doktoratów, których był promotorem, lecz wielu realizowanych w Pracowni Skaz Krwotocznych przez innych lekarzy. Chętnie bowiem i bezinteresownie pomagał wszystkim, którzy chcieli coś zrobić, zbadać, czy czegoś się nauczyć.

Był idealnym szefem: spokojny, rzeczowy, zawsze opanowany, nigdy nie podnosił głosu. Jeżeli mniej się uśmiechał, czy nie żartował z nami, wiedzieliśmy, że jest z nas niezadowolony. Nas, swoich współpracowników lekarzy, pielęgniarki, laborantki i sekretarki darzył pełnym zaufaniem. Powierzył naszej opiece chorych, nauczył nas samodzielności, rzadko tylko zmieniał podjęte przez nas decyzje. Ale wiedzieliśmy, że ta darowana nam samodzielność zobowiązuje nas również do przyjęcia odpowiedzialności za podjęte przez nas decyzje, do odpowiedzialności za czyny i słowa. Jednocześnie dawał nam poczucie bezpieczeństwa, bo wszystkie popełnione przez nas błędy brał na siebie, bo działaliśmy za Jego wiedzą i przyzwoleniem.

Był życzliwy i bezinteresowny zarówno w stosunku do współpracowników, studentów jak i pacjentów. Jeśli czegoś nie znosił, to niedbalstwa, i to w każdej postaci. Sam zawsze wytworny i elegancki wyrażał również w ten sposób szacunek, jaki miał dla kolegów, współpracowników i chorych.

Prywatnie interesował się wojnami światowymi - znał doskonale ich przebieg, poszczególne walki i potyczki, dowodzących nimi i losy ich bohaterów. Kochał przyrodę. Marzył, by zobaczyć jeszcze raz zieleniejący się las - tam u siebie na wsi.

Profesor pełnił wiele funkcji społecznych zarówno na terenie Uczelni jak i poza nią. Był prorektorem ds. klinicznych, członkiem Rady Naukowej przy Ministrze Zdrowia, rzecznikiem dobra Służby Zdrowia i członkiem Rady Głównej Szkolnictwa Medycznego. Był przewodniczącym Komisji Kształcenia Podyplomowego i Rady Programowej WODKAM. Ponadto działał aktywnie w wielu towarzystwach naukowych, między innymi jako przewodniczący: Wydziału II Gdańskiego Towarzystwa Naukowego, Oddziału Gdańskiego Towarzystwa Internistów Polskich, Sekcji Hematologicznej Towarzystwa Internistów Polskich, członek Komisji Hemostazy PAN.

Profesor był człowiekiem bardzo skromnym, nie przywiązywał wagi do stanowisk czy zaszczytów. Jakkolwiek odznaczony wielokrotnie za działalność naukową, dydaktyczną i społeczną cenił sobie wyłącznie Krzyż Walecznych, który otrzymał za walkę z okupantem w szeregach Armii Krajowej i medal Komisji Edukacji Narodowej.

Po odejściu na emeryturę pracował nadal z nami jako konsultant w Klinice i w Wojewódzkiej Poradni Skaz Krwotocznych - służąc nam swoją wiedzą, pomysłowością i mądrością życiową.

Zostanie w naszej pamięci jako człowiek wielkiego formatu, idealny szef, mądry lekarz i wychowawca, drogi nam nauczyciel i przyjaciel. Wspominać Go będziemy z miłością i szacunkiem.

prof. dr hab. Eugenia Częstochowska
i współpracownicy

Kadry PSK1

Kadry AMG

Nekrologi

W dniu 31 maja 1996 r. zmarł tragicznie

dr med. Zdzisław SZREDER

adiunkt Katedry i Zakładu Farmakologii AMG, jeden z nielicznych specjalistów w zakresie farmakologii klinicznej, a także specjalista w zakresie anestezjologii i intensywnej terapii.

Autor wielu cenionych prac naukowych oraz współautor podręczników i skryptów dla studentów, doskonale zapowiadający się pracownik naukowo-dydaktyczny.

W dniu 12 czerwca 1996 r. zmarł w wieku 92 lat

Prof. dr inż. Marian ANTOSZ

absolwent Wydziału Chemicznego Politechniki Lwowskiej, emerytowany kierownik Zakładu Chemii Ogólnej Akademii Medycznej w Gdańsku.

Autor wielu cennych prac naukowych oraz skryptów dla studentów. Nauczyciel akademicki, współorganizator naszej Uczelni, którego efekty pracy stanowią cenny wkład w jej rozwój. Człowiek wielkiej kultury i skromności.

W dniu 21 kwietnia 1996 r. w Chislehurst (Anglia) zmarł w wieku 45 lat

dr n. med. Jan CHARAMSA

absolwent Akademii Medycznej w Gdańsku, twórca i organizator międzynarodowych programów naukowo-badawczych, Człowiek wielkiej prawości, życzliwości i pogody ducha.

Swoją długą i uciążliwą chorobę znosił z niezwykłą cierpliwością, mocą i głęboką wiarą.

powrot do poprzedniej strony   || powrot do strony  glownej AMG